ამას წინათ ვფიქრობდი (ზოგადად ვფიქრობ ხოლმე, თქვენც გირჩევთ ამას, კაი რამეა).

      არ ვიცი, თუ დაფიქრებულხართ რამდენ "არა"-ს ამბობთ დღის განმავლობაში. თუ ცოტას, მაშინ ძალიან კარგია, მაგრამ კარგად დათვალეთ, ჩამოწერეთ ეს "არ"-ები.

      ამის შემდეგ ჩამოწერეთ ის საქმეები, რომლებიც არ გააკეთეთ დღეს.

      აღიარეთ, რამდენჯერ ვერ თქვით სათქმელი.

      დათვალეთ, რამდენი საათი გაატარეთ დღის განმავლობაში უჟმური სახით, ღიმილის გარეშე.

      ჩამოწერეთ, რამდენი თქვენი გასაკეთებელი საქმე გააკეთა სხვამ.

      ჩამოწერეთ ახლობელი ადამიანების სახელები, რომელთათვისაც ბოლო 1 თვის განმავლობაში არ გითქვამთ, რომ გიყვართ და რომ მნიშვნელოვანი ადამიანია თქვენს ცხოვრებაში.

      რამდენ კარზე არ დააკაკუნეთ.

      რამდენი სიტყვის თქმა დაიზარეთ.

      რამდენ ადამიანს არ დაეხმარეთ.

      რამდენი ბედნიერი წუთი არ გაიზიარეთ საყვარელ ადამიანებთან.

      ....

      კიდევ ბევრი რამეა, რაც არ დავწერე და რაც არ გამახსენდა. ამ წინანადადებაში უკვე ორი "არა"-ა. ამ ყველაფერს რომ გააკეთეთებთ, მერე დაფიქრდით, იმ დროის განმავლობაში, როცა თქვენთან ''არ"-ები დომინირებდნენ, რამდენი "დიახ" შეიძლებოდა გეთქვათ, რამდენი საქმე შეიძლებოდა გაკეთებულიყო, რამდენი ადამიანს შეიძლებოდა დახმარებოდით და რამდენი ბედნიერი წუთი შეიძლებოდა გაგეზიარებინათ საყვარელ ადამიანებთან ერთად, ან რამდენი თბილი სიტყვის თქმა შეგეძლოთ.... ზოგადად, რამდენი რამის გაკეთება შეიძლებოდა და შეიძლება, თუ ამ ყველაფერს შეამოატრიალებთ და გააკეთებთ ყველაფერს პირიქით.

      არსებობს რამდენიმე სიტყვა, რომელსაც ვერ ვიტან ამ ცხოვრებაში, ერთ-ერთი ამ სიტყვათაგან ეს არის "ვერ" და "მაგრამ". პირველი ანადგურებს ყველანაირ იმედს და რწმენას, ოპტიმიზმს... მეორე ყველაზე უშინაარსო და უაზრო სიტყვაა ალბათ კაცობრიობის ლექსიკონში, ამ სიტყვის გამოყენებისას მთელი წინანადადება, რომელსაც ეს სიტყვა მოჰყვება აზრს კარგავს და შესაბამისად აზრს კარგავს მთელი წარმოთქმული წინადადება მისი ჩათვლით.

      იფიქრეთ ზოგჯერ თქვენც, კარგი რამეა ფიქრი! ;)