გადავაწყვიტე გავხდე ჟურნალისტი. დიდად ობიექტივის მოყვარული არ ვარ, თუმცა სარკესთან პრანჭიკელაობა, როგორც ყველა გოგონას, მეც ბავშვობიდან მიყვარდა. საუბარში, თავისდროზე უსაზღვროდ მოსაუბრე გრიგოლიას ვერ ვჯობდი, ვერს უწინ და ვგონებ ვერც ახლა ვაჯობებ, მაგრამ არც მაინცდამაინც ბაგაში დაბმა მჭირდება სიტყვის წარმოსათქმელად.

      ისე საუბარი რა შუაშია, სულ სხვა მიზეზით გადავწყვიტე ჟურანილისტობა. დამეთანხმებით კარგი საქმიანობაა - ხმაურიანი, მძიმე, მიკროფონიანი, შტატივიანი, „პეტლიჩკიანი“, „კაბელებიანი“, მონტაჟიანი, აფერისტული, თვალებმიწიპწიპული, ცემა-გინებიანი და ცნობადობიანი. მომწონს მათი ტანისამოსი, მომწონს მათი ფრენები ანტანანარივუდან დალაილამას სამშობლომდე, მომწონს მათი ოპერატორი ბიჭები, მომწონს მათი ლოგოები და ის რომ ყველგან შედიან დიდი შუშის თვალით და „ღრუბელგადაკრული“ პლასტმას-რნიკის ხოჯუნათი მიკროფონს რომ ეძახიან. მომწონს მათი ხელფასიც, დიახ მომწონს და მეც მინდა გავხდე ჟურნალისტი. იმედია კახეთის ტელეკომპანია „თანადგომაში“ არ ვიმუშავებ რომ დაბალი ანაზრაურება შემხვდეს... არც Forbes_ის (ფორბის) გარეკანზე მინდა გამოჭენება, ამიტომ ჯანდაბას იყოს Al Jazeera (ალ ჯაზირა)...

      აი, მივადექით მთავარ მასტიმულირებელს რის გამოც მომინდა ჟურნალისტობა. ვფიქრობ ჩემი გაჟურნალისტის იდეის ჩამდგმელია ის თითოეული ჟურნალისტი რომელიც მუსლიმანურ ომებს აშუქებდა. დიახ! არ მოგესმათ! მე მინდა გავხდე ცეცხლოვანი ადგილების ჟურნალისტი. არის აქ რაღაც ექსტრავაგანტული!