ეშმაკთა განსადევნელად

მარიამ,
ფეხშიშველთ, ტანთ რომ სამოსი სხეულივით შემოფლეთიათ,
სახეზე კი ანაბეჭდები სამკაულებად გამოხატვიათ,
ესენი არიან,
მარიამ,
ვინც მეზღვაურებს შუაღამისას, რწყევითა და მუცელგვრემით
თავგაბეზრებულთ ხვდებოდნენ ბნელ და ნაგვით სავსე ქუჩების
ბოლოს,
და ეძლეოდნენ აღმოსავლეთის, ახლო თუ შუა ქვეყნებიდან ხელჩამოყოლილ
ეგზოტიკას,
და, ეძლეოდნენ მხოლოდ ბნელში, მხოლოდ ნესტში და მხოლოდ
ზღვის პირას, მეგვიპტელთა წესით და რიგით.
ერთხელაც, როგორც ზღაპრებშია, სხვა გზას დაადგნენ,
და, გზა მთის მწვერვალს მიყვებოდა, ტყე-ტყე, უღრანში,
შვიდი ეშმა გამოუდგათ, ქოფაკნი ძაღლნი,
შვიდჯერ ვნებულნი მხოლოდ მუხლისთავების ყვლეფით,
გადააწყდნენ ტაძართა კარებთ.
მარიამ,
მათ ვინც ფეხშიშველთ და სამოსგანძარცვულთ მოეხურათ
სამოთხის კარი, პირდაპირ ცხვირწინ,
და, მათ ვინც სულებსაც არა აქვთ შვება,
თუ გაქვს დრო და თუ გაქვს მოცდა, დაო
ამო-
თქვი მათთვის:
„მზევ. მზევ. ჰეიი, აქეთ.
ბილიკი და საფარველი შენი ფრთებისა აღირსე,
მეძავთ, შვიდგზის ვნებულთა,
ქალიშვილებს, ვინც მამებმა სახლებიდან გამოაძევეს,
ვინც უპატრონო სახლებს ეკედლა და ეშმაკების
საბუდრებად ზრდიდნენ საშოებს.
მზევ. ჰეიი, შენ ერთო, ერთადერთო.
ცისკრის ცვარით გაუწმინდე ჭრილობები ამ გოგონებს,
დედობა რომ არ ეღირსათ, და შიშვლები სხვათა
შვილებს არიდებდნენ ბოროტის მზერას,
გადაპობილ მკერდს უხვედრებდნენ, მიყვებოდნენ
სოფლების ბოლოს, მიტოვებულ ტბების ხიდებზე,
მიყვებოდნენ და მარტო რჩებოდნენ.
შვდიგზის გაწმინდე დილის ცვარით და ჭირხლით.
დაე, ვინც ჩაწვა უიმედოთ, მიებარა განსასვენებელს.
დაე, ვინც ღია თვალებით გადავიდა ბეწვის ხიდზე და
პირველივე საზვერეზე ჩავარდა.
ნელსაცხებელთა სიგრილე აცხე, ზეთი აცხე, ხორცი დაულბე.
მარიამ, დები, ავსულები,
ხიდო, სიცოცხლეშივე მკვდარ მეძავთა,
მიწიერი ჯოჯოხეთისა, და, გამო-
აბრწყინე საშინელ და მშვენიერ ა-სულებად.