ჩემი ახლო მეგობარი მეკითხება, გინდა სიკვდილზე ვილაპარაკოთო, მეთქი მოდი ვილაპარაკოთთქო და მეუბნება:

- მე ძალიან მეშინია სიკვდილის, ცივი მიწის, ყველას მზერის და ცრემლების.

- ეგ, ჩემო სიცოცხლე სიკვდილი არაა, ეგ არის გარდაცვალება და ყველაზე კარგი რაღაც არის რაც შეიძლება ადამიანს დაემართოს, რაც უფრო ადრე მოხდება მით უკეთესია, დაამთავრებ აქაურ ტანჯვას და დაიწყებ მარადიოულ ცხოვრებას.

- ეეე, კაი რაა მაგას როგორ ამბობ?! ყველას, რომ ენატრები და ყველა, რომ გენატრება ეგ კაია?!

- რომ მოკვდები შენ აღარავინ აღარ მოგენატრება, სხვებს კიდე ათასში ერთხელ გაახსენდები და რაც დრო გავა შეიძლება თვეობით მიავიწყდე, ასე რომ ღმერთთან ყოფნა ჯობია, მას არც სიცოცხლეში ავიწყდები და გარდაცვალების შემდეგ შენ მაგაზე არ ინერვიულო, კეთილი გული გაქვს, ზედმეტად კეთილი, იმისათვის, რომ ამ ქვეყნიდან წახვიდე, ამიტომ ასე ძალიან ნუ ჩაუღრმავდები, მაგის დრო რომ მოვა შენთვითონ იგრძნობ.

- ისე მელაპარაკები თითქოს იცოდე იქ რა ხდება.

- მჯერა რომ მასე არის, მთელი ცხოვრება ამის მწამს და იმ იმედით ვცოცხლობ რომ ჩემი რწმენა ადრე თუ გვიან ნაოფს გამოიღებს და იქით მაინც დავისვენებ. ნუ ფიქრობთქო ბევრს, ვერ ხედავ იმდენი მაქვს მაგაზე ნაფიქრი, რომ უკვე ჭკუასაც გარიგებ. მაგაზე ფიქრმა შეიძლება გაგაფრენინოს. დაივიწყეთქო არ გეუბნები, უბრალოდ არ იფიქრო დატკბი ყველაფრით რაც გარშემოა, მიიღე მაქსიმუმი და გაეცი მაქსიმუმზე მეტი. რასაც ჩათვლი მიზანშეწონილად გააკეთე, ოღონდ ნორმას არ გასცდე, ყველაფერი ზედმეტისათვის ისჯება ადამიანი, ზედმეტი რწმენაც კი არ ვარგა, იმიტომ რომ ფანატიზმში გადადის...

- ახლა რაც მითხარი თითქმის ვერაფერი ვერ გავიგე.

- დამიჯერე ჩემო საყვარელო, ადამიანს ისე არაფერი არ აკეთილშობილებს როგორც სიკვდილთან დაახლოვება და იმაზე მეტად არაფერი არ აჭკვიანებს, ვიდრე გრძნობა იმისა, რომ ღმერთმა მოგცა ხელმეორე შანსი, რომ ცხოვრება თავიდან დაიწყო. ნუ დაგავიწყდება ეს.

- და მაინც, რატომღაც არ მესმის შენი.

- არაა ჯერ მაგისი დრო და მაგიტომ არ გესმის... თემა შეცვალე, სხვა უფრო გასაგებზე ვილაპარაკოთ...

- კაი.