დღეს სარკეში საკუთარ ანარეკლს ვათვალიერებდი თითქოს იმდენად შევცვლილვარ რომ საკუთარმა თავმაც კი ვერ მიცნო.

–დავმახინჯდი...

ტკივილისგან გული შემიფრიალდა და იქნებ დადგა დრო... 

დრო წასვლის, დრო გაქრობის....

მახსოვს ჩემი თავი კუთხეში მიმჯდარი წამლით გაბრუებული, კიდევ ძირს გართხმული მიწის და ასფალტის სუნით გაჯერებული რომ ავყურებდი მკრთალად მოკიაფე მთვარეს... და კიდევ მახსოვს სიყვარული ჩემთან ერთად დამახინჯებული აქოთებული,... მგონია ვინმე რომ მიახლოვდება ჩემი სიმყრალე ეგრევე ცხვირში ეცემაა ამიიტომ გამეცალეთ.... 

არადა იმედი ცოოცხლობს არადა იმედი მაქვს... არადა უკვე მინდაა.. არვიცი ეს ტკივილი სადამდე მიმიყვანს იქნება ცოცხალიც ვერ გადავრჩე ..........

გარშემო კი მოჩვენებითი სიმსვიდე სუფევს, არემარე ცმუკავს, მიიწევს სადღაც უფრკრულისკენ არ ჩერდებიან იძვრიან, იძვრიან, სანამ ბოლომდე არ გადაიჩეხებიან არ მოისვენებეენ...

არ გაჩერდეთ,, იარეთ... გადაიჩეხეთ...

თითქოსდა ჩვენით მორთულმა სილამაზემ ფასი დაკარგა, თითქოსდა ყველაფერი ბზინავს... ბზინავს და არ წყვეტს არსებობას ... მიუხედავად მათი ანგარებით ანთებული თვალების... როოგოორ.. როოგოორ უძგერთ ასე გული... როგორ სუნთქავენ .......

ეს უკვე ნიშნავს...

მე დავმახინჯდი...