ია თუ დაგიყნოსავს როდისმე? - ჰკითხა ზოსიმე მღვდელმა და თვითონ უყნოსა იის კონას.
- რაო? - საკუთარ ყურებს არ ენდო პეტრე.
- აი ია. - თქვა ზოსიმე მღდელმა და ის ხელი ასწია, რომელშიაც იის კონა და ლოცვანი ერთად ეჭირა, პეტრეს დაანახვა. - აქედან იწყება ადამიანი.
- მამაჩემი კვდება. უზიარებლად ნუ გამიშვებსო. - თქვა ზოსიმე მღვდელის საქციელით ნირწამხდარმა პეტრემ.
- ჩვენც ასეთი სუნი გვაქვს როცა ვიბადებით. ასეთივე სუსტი, გულში ჩამწვდომი. - თქვა ზოსიმე მღვდელმა. - მაგრამ ცოტა ხანს, ერთი ორი დღით, სანამ სიარულს ვისწავლით და ტალახში ამოვიგანგლებით. თუ გინდა, რომ ტალახში გაძლო ჯერ ია უნდა მოკლა, იის სუნი უნდა მოიშორო. ჩვენს ბედზე, ია ადვილად კვდება. - ლოცვანი ახლა ორივე ხელით ეჭირა ბრტყლად, ლანგარივით, ზედ იის კონა იდო. ერთმანეთს მიტმასნოდნენ ღია წითელი, ლამის გამჭვირვალე, ჯერ კიდევ მიწიანი ფესვები. ლოცვანი ცხვირთან მიიტანა, ფრთხილად, კერძით სავსე თეფშივით, ერთხელ კიდევ უყნოსა, ღონივრად, მადიანად და მერე ოდნავ დაიქნია. იის კონა ტალახში დავარდა. პეტრეც, თითქოს ამას ელოდებოდაო, ღობეს მოშორდა და გზაზე გადმოვიდა. 

ოთარ ჭილაძე