ასეთები ვართ, ხან გიჟები, ხან ჭკვიანები,
გვარის ნიშატი ქვლივიძეებს შუბლზე გვატყვია,
კარგი ბევრი გვყავს, ცუდიც-ალბათ, თუმცა არავის
სამშობლოსათვის არასდროს არ გვიღალატია.

გვყავდა ბაუჯა, ქვლივიძეანთ კოტორაშვილი,
მტრებსა ხოცავდა, საცალფეხოს ხრამში ტოვებდა,
პოეტიც გვყავდა, დიდი მიშა, სიტყვის ოსტატი,
რომ გალია და ვერ დაიწყო მაინც ცხოვრება.

ხან ბაღჩის კარი გაგვიღია გამოსაშრობად,
ხან დასაკლავად ძროხა სხვენზე აგვიყვანია,
სხვისი ტკივილი გაგვიგია იმათებურად,
ჩვენი ტკივილი ჩვენებურად აგვიტანია.

არა, არ გვინდა არავისზე მეტი იოტით,
თამამად გვითქვამს ქვეყანაზე ჩვენი სათქმელი,
არ გავექცევით, ჩვენი წილი უნდა გვტკიოდეს,
მეტი არა ვართ არავისზე და არც ნაკლები.

არ გვეშინია, კვალში გვედგეს ბედი მდევარი,
ჩვენი სავალი გავიაროთ უნდა დღეები,
ასეთები ვართ და ეს არის ალბათ მთავარი,
-ღმერთო დაგვლოცე, დაგვიფარე ქვლივიძეები!

(მ.ქვლივიძე)