იქნებ შევძლო მოვახერხო და გადმოვცურო, ზღვა რომელიც ჩვენს შორისაა. არ აღმოჩნდა ადვილი სიშორე, ძნელია ის რომ შენ ხარ შორს ძალიან შორს და არა ის, რომ მე ვარ მარტო. ეს გგონია ერთი და იგივე რამეა? მაშინ შემცდარხარ. მე მარტოობას ავიტანდი შენ, რომ არ არსებობდე, მაგრამ როცა არსებობ და მაინც მარტო ვარ ეს არის ის დიდი ზღვა, რომელიც გვაკავშირებს, რომელის გადალახვასაც მე ვერ შევძლებ.!

      იცი რამდენი მიზეზია, თუ რატომ არ შემიძლია? იმიტომ, რომ ცურვა არ ვიცი…იმიტომ, რომ მე სუსტი ვარ, შენ კიდევ ჩემზე უფრო ძლიერი და ამას შენ უფრო შეძლებ…იმიტომ, რომ მე ჯიუტი ვარ, შენ კიდევ ჩემზე უფრო ჯიუტი, მაგრამ მე დათმობას არ ვაპირებ. იქნებ არც მინდა ზღვაში შეხვიდე, ალბათ იმიტომ რო ეს ზღვა ყველაზე ბობოქარია, იმაზე დიდი ტალღებია ვიდრე ჩვეულებრივ და ის იმდენ მტერს მალავს, რომლებიც უცებ გამოჩნდებიან ხოლმე და საბოლოოდ შენ გაქრები.

მე მჯერა

გაქრები, მაგრამ მერე ისევ თვალწინ მიდგახარ, თუ ეს შენ აღარ ხარ მაშინ ვინ არის. როცა ქრები ვინღა მელოდება ზღვის მეორე მხარეს. ისევ შენ ხარ, ისევ ისეთი. თითქოს არაფერი მომხდარა, შენ უბრალოდ დროებით გაქრი, მე კიდევ ეს "დროებით" საუკუნოდ მომეჩვენა.

      ჩნდები და ისევ იწყება თავიდან, ყველაფერი..

      სიზმრები,

      გრძნობები,

      ფიქრები,

      სიტყვები…

მინდა ბრმა ვიყო, რომ შენ არ გხედავდე… ყრუ მინდა ვიყო, რომ შენი ხმის გაგონებაზე ისევ არ დავკარგო გონება… ვისურვებდი უგრძნობი ვიყო, რომ შენმა ჩახუტებამ ბოლო არ მომიღოს.

      არა, მე რომ ამით ვცოცხლობ ეს არის უბედურება, რომ არა შენი თვალები, რომ არა შენი სახე, შენი – სიტყვები, რომ არა შენ…

      მე?

      მაშინ უბრალოდ არც მე…