მე-3 დღეა აღარ დაურეკავს, ალბათ ვარჯიშობს, ჯერ კარგად არ იცის ფრენა, თანაც ჯერ მოკლე ფრთები აქვს, სულ 4 დღეა რაც წავიდა, თუ სწრაფად ფრენის შეჯიბრში მიიღებს მონაწილეობას აუცილებლად გაიმარჯვებს, მიუხედავად მისი მოკლე ფრთებისა, მე დარწმუნებული ვარ. შემპირდა რომ ფრთებს მეც დამახვედრებს, როცა ავალ, ნამდვილ ფრთებს, ოღონდ მასსავით რომ არ გამიჭირდეს მათ გამოყენება, იქ წასვლამდე ფრენა უნდა ვისწავლო, მითხრა რომ დასაწყისისთვის აქვე შემიძლია დავიწყო სწავლა.

      მისი ხმა მავიწყდება, თუ აღარ დამირეკავს, ნამდვილად დამავიწყდება, არა , მაგას ვინ ჰგონია საკუთარი თავი, რომ აღარ მირეკავს? აღარც ვუპასუხებ, აი ასე....

      აქ მომწონს, სულ თეთრი კედლებია და სიჭრელისაგან გული მაინც არ ამერევა, თანაც შემიძლია ვხატო ამ კედლებზე, მისი სახეც რომ არ დამავიწყდეს... გუშინ დავიწყე ხატვა, ოღონდ ამ ხელზე სისხლი გამიშრა, მეორე ხელიც უნდა გავიჭრა, ან ფეხი, ან სახე... არა! სახე არა, სახეზე მისი სისხლი მაქვს შერჩენილი, არა, სახეს არ უნდა შევეხო.

      ალბათ მაპატია, რადგანაც მირეკავს ხოლმე, მაგრამ უკვე 3 დღეა აღარ.... ნეტავ იქაც თუ აქვთ პრობლემები? იქნებ პრობლემა აქვს? მაგრამ თუ ტელეფონი არსებობს, პრობლემებიც იქნება.... ჯანდაბა! აი მივალ და გავუბრაზდები დღესაც რომ არ დამირეკოს.

      დღეს ექთანი იყო, და კიდევ ლურჯფორმიანი კაცი, გულისამრევი ლურჯი იყო. რაღაც კითხვებს მისვამდა, და ყოველი სიტყვის წარმოთქმისას ვხედავდი როგორ უფეთქავდა არტერია, ახლა რომ შემეძლოს ავდგე, ამ თეთრ კედლებს გავაფერადებდი წითლად... მაგრამ ექთანმა წინასწარ დამაბა. ლურჯფორმიანმა მკითხა რატომ მოკალიო, ნუთუ მე ის მოვკალი? არა, მე ის სამუდამოდ შევინახე ჩემს გონებაში, აქედან ვეღარავის დაელაპარაკება ჩემ გარდა, აი ასე! ლურჯფორმიანმა მის სახეს სურათი გადაუღო, იმ სახეს მე რომ კედელზე დავხატე, მე ვთხოვე არ გადაეღო, რადგან მისი ცხვირის ხატვა ჯერ არ დამისრულებია, ცოტა სხვანაირი ცხვირია, თუ ზუსტად მისი ცხვირი ვერ დავხატე, ის, ის არ იქნება, თუ ადამიანს ხატავ მისი ცხვირი ზუსტად უნდა გადმოიტანო, სხვა შემთქვევაში ის, ის არაა ვისაც ხატავ. მას ბევრად ლამაზი ცხვირი ჰქონდა ვიდრე მე დავხატე, სანამ წავალ უნდა შევასწორო, თორემ შეიძლება ეწყინოს, ჯანდაბა!

      ჯანდაბა! ექთანმა ნემსებით დამაძინა, არ უნდა მეძინოს, იქნებ მაშინ დარეკა როცა მე მეძინა?! იქნებ ექთნებმა მოატყუეს რომ მე მასთან ლაპარაკი არ მინდოდა? დამპალი ექთნები, ისე მეზიზღებიან როგორც თაგვები!

      ნეტავ რამდენ ხანს მეძინა?! ნეტავ რამდენჯერ დარეკა, ნეტა, ნეტა,ნეტა....

      არა, თუ დარეკავს აღარ გავუბრაზდები. მცივა, თითქოს ნაყინის ბურთულა ვიყო. ნეტავ იქ თუ ცივა? ნეტავ მას თუ სცივა? აი მე თუ შემცივდება იქ, მაშინ ფრთებს შემოვიხვევ ხოლმე და გავთბები, რა ცუდია რომ მიწაზე არ მაქვს ფრთები. თუ მას შესცივდება, მასაც გავათბობ ჩემი ფრთებით. ნეტავ მაპატიოს, ნეტავ მაპატიოს რომ ასე მიყვარდა, ალბათ იქ უფრო მეყვარება, ალბათ...

      ალბათ, მე-4 დღეა ველოდები, იქნებ კიდევ დასაჯეს? იქნებ კიდევ დაუმოკლეს ფრთები და ტელეფონთან ვეღარ მიფრინდა? მაშინ რაც შეიძლება მალე უნდა წავიდე მეც, რომ მისი ნახვა შევძლო, მაგრამ ცხვირი?! ჯერ ცხვირის ხატვა უნდა დავამთავრო....

ავტორი: მარიამ ხუბერაშვილი