ახალი აღთქმის ყოველი აბზაცი და თითოეული სიტყვაც კი უდიდეს მოწიწებას იწვევს ჩემში. წარმოუდგენელია გულგრილად წაიკითხოს ადამიანმა ჩვენი მაცხოვრის ამქვეყნიური ცხოვრების ამსახველი ეპიზოდები და სულში რომელიმე სიმი მაინც არ შეერხას...

       მინდა ყურადღება საიდუმლო სერობაზე გავამახვილო, კერძოდ ფეხთბანვაზე და ამჯერად ევქარისტიის საიდუმლოს არ შევეხები. ახალი აღთქმის გადაკითხვისას რატომღაც ამ ეპიზოდმა მიიქცია ჩემი ყურადრება. ვკითხულობ სახარებას და მგონია 2000 წლის წინ მომხდარი მოვლენები ჩემს თვალწინ იშლება.

       საიდუმლო სერობა – მიუხედავად იმისა, რომ მაცხოვარმა ყოველივე იცოდა რაც თავს უნდა გადახდენოდა, იგი მაინც უდიდესი სიყვარულითა და კაცთმოყვარეობითაა აღსავსე, სასწაულებრივ სიმშვიდეს დაუსადგურებია უფლის გულში, მას გვერდით ჰყავს თორმეტივე მოწაფე და სურს დააიმედოს ისინი, რომ მიუხედავად მრავალი ტანჯვისა და განსაცდელისა იგი ყოველთვის მათ გვერდით იქნება და არასდროს მიატოვებს მათ...

       სერობის შემდეგ მაცხოვარი იხდის მოსასხამს და წელზე იხვევს პირსახოცს, თვითონვე მოაქვს წყალი და იწყებს მოწაფეთა ფეხთ ბანას. უფალი, უზენაესი შემოქმედი ყოველივე არსებულისა იმდენად იმდაბლებს თავს, რომ მის მიერვე შექმნილ მოკვდავ ადამიანებს ბანს ფეხს. ჩვენთვის, ადამიანებისთვის ალბათ მიუწვდომელია და ვერც ჩავწვდებით უფლის სიყვარულის სიღრმეს. მაცხოვარმა გვაჩვენა მაგალითი, თუ როგორ უნდა მოვექცეთ ერთმანეთს, თუ როგორ უნდა გვიყვარდეს მოყვასი ჩვენი, რადგან ჩვენივე საქციელი გვამხილებს ჩვენ!

       დამაფიქრა ასევე იუდას საქციელმაც, უფალი მას აშკარა მინიშნებებით აძლევს შანსს მოინანიოს და დაფიქრდეს თავის დანაშაულზე, მაგრამ არა... დღევანდელ რეალობაშიც მრავლად არიან იუდები. ბევრისგან გამოგონია მე რომ იუდას ადგილზე ვყოფილიყავი არაფრის დიდებით არ გავყიდდი უფალსო, არადა ვერ ხვდებიან იმას, რომ ყოველი ჩვენი არასწორი საქციელი ანდა ცოდვისკენ შებრუნება ხელახლა ყიდის მაცხოვარს...