ვერავითარი კანონი ვერ გვიშველის, თუ თვითონ მაქსიმალურად არ შევიცვალეთ. სრულყოფილი ადამიანი არ არსებობს... ჩვენ უნდა შევქმნათ ისეთი კანონი, რომელსაც კი არ უნდა დავემონოთ, არამედ - ვეზიაროთ, უნდა ვიგრძნოთ რომ ამ კანონის ნაწილნი ვართ. დღეს კაცობრიობის ცხოვრების წესი ისეთია, რომ უცოდველი არავინაა და ნურც ვინმე დაიჟინებს ამას! როგორ შეიძლება მე, ერთი ვიყო უდანაშაულო და სხვა ყველა დამნაშავე?! მე ვიზიარებ ყველას დანაშაულს და ამიტომ, მიჩნდება გამოსწორების იმედი...

     არსებობს ცუდი, უფრო ცუდი, იმაზე ცუდიც, რაშიც განსხვავება უნდა დავინახოთ...ცუდზე ცუდს ცუდი უნდა ვამჯობინოთ. შესანიშნავად წერს მამარდაშვილი - ''სიბნელეთა შორის არსებოს განსხვავება''-ო...არის ბნელი, რომელსაც თავის სინათლე გააჩნია, რომლის განათებაც შეიძლება ის საიმედო ბნელია! არის ბნელი, რომელსაც სინათლე არ გააჩნია, ის უიმედოა. უიმედო ბნელი კი უნდა მოიკვეთო, მაგრამ ყველაფერი უნდა გააკეთო იმისათვის, რომ ბნელი, რომელსაც თან ახლავს სინათლე მთლად კი არ ჩაბნელდეს, არამედ განათდეს. ჩვენ ერთსაც და მეორესაც ერთი საზომით ვუდგებით.

     თუ კაცი ილტვის სიკეთისათვის, თუნდაც არ იყოს მოქცეული იმ ფარგლებში კანონი რომ ქვია, თუ შეუქმნია კარგი, კეთილი ინებე გამონახე მასთან საერთო და შექმენი ისეთი სივრცე, რომ მას მეტი კარგის კეთების სურვილი გაუჩნდეს.