ეკლესიაში წავედით. ჩემდა გასაკვირად, ჭიშკართან მათხოვრები არ ისხდნენ.ერთ სკამზე ალუმინის ძველი თასი იდო. მოშორებით მეყვავილე მოხუცი ქალი ღობის კიდეზე ჩამომჯდარიყო და მოწყენილი უფლისა, გამოხედვით გამვლელ-გამომვლელს ყვავილს ჩრიდა და აბეზრებდა თავს.

      ეკლესიის ეზოში გრძელ სკამებზე ვაჟები და გოგონები ისხდნენ. მათ ხმამაღლა საუბარს შიგადაშიგ ხმამაღალივე სიცილი მოჰყვებოდა. ზოგი ერთმანეთს ამასხარავებდა. მე გული მომივიდა, ზღვისპირა პარკი ხომ არაა - მეთქი; მუზა რა მუზაა, რომ გაბრაზდეს. ველოდი, ეკლესიის შესასვლელიდანვე გარინდებული ადამიანები დამხვდებოდნენ უფალთან სულის მისაახლოებლად.

      შევედით. სანთლები ვიყიდე. დავანთეთ თუ არა, დამეუფლა სხვანაირად ამაღლებული გრძნობა. ლოცვა დავიწყე. ასევე იყვნენ ჩემს ირგვლივ მყოფნი. რაღაცნაირი იმედი დამეუფლა მერმისისა. მრევლი შემოდიოდა, ლოცულობდა, სანთელს ანთებდა, ზოგი მეტანიობდა. მერე სხდებოდნენ. მზე გადაიწვერა. ეზოში ჩავედით. ცოტახნით იქ ჩამოვჯექით და შემსვლელთ ვაკვირდებოდით. ადამიანს სიარულსა და სახეზე შეამჩნევთ, რამდენად სწამთ, რამდენად მორჩილნი არიან უფლისა. "ზოგისთვის ეკლესია გამშვები პუნქტია ხორცისთვის სულისაკენ", - გავიფიქრე არაგანსჯით. "არადა სულხორცეული სასაუბრო ადგილია უფალთან", - დავამატე ფიქრს.

      შუადრე გადადიოდა, ქუჩაში რომ გავედით. ახალგაზრდები ირეოდნენ გარეთ მომეტებულად: ერათმანეთს მიმსგავსებულნი ჩაცმის სტილით, ჟესტიკულაციით, სითტყვათა ახლებური ინტონაციით, სამკაულებით... "შენი შედევრია ეს", - ვანიშნე მუზას. მხრები აიჩეჩა. ჯავრით გაჯერებული ფიქრები აზრებს შობდნენ, მაგრამ ვბაძავდი მუზას სიჩუმეში. ყველაფერში გამეფებულმა მიბაძვამ მეც ჩამიყოლა. მარტივად რთულია ტუნდაც ხელების "ფილოსოფია." რას არ აკეთებენ გონების ნებით თუ უნებლიედ. როგორ შეთანხმებულად, უღალატოდ მოქმედებენ ხუთნაირი თითი. თავის დროზე ტაშსაც უკრავენ, ისვენებენ მუხლებზე, ჯიბეში თუ გულზე. თითები ხელს ქმნიან, ადამიანები - ხალხს. ხალხი იერით დაემსსგავსა ერთმანეთს, საქმეში კი გაითიშა, - ჰოო, დაღლილი ხალხი გაითიშა შინაგანად, - ხმამაღლა მეთქვა და გამოვერკვიე. მიმოვიხედე, ხომ არ გაიგონა ვინმემ მეთქი. მრცხვენოდა, მაგრამ ჩემთვის ვის ეცალა: ახლები საუბრობდნენ საუბრისთვის, ხანიერნი ფიქრებს წაეღოთ.

2013 წ.

ნათელა გორგოშაძე - დუმბაძე