იყო და არა იყო რა, ერთ ლამაზ, მზიან დღეს დაიბადა სიყვარული. სიყვარულმა მრავალ ქარს, ქარიშხალს და ბოროტებას გაუძლო. სიყვარულს უყვარდა, სილამაზე, სინაზე და მშვენიერება.

     სიყვარულის ნაყოფი იყო, უნაზესი არსება ია და პეპელა, ვარდი და ენძელა. ისინი სიყვარულით არსებობდნენ და დღითიდღე მშვენდებოდნენ. მატი შვილებიც სიყვარულად იწოდებოდნენ და ასე მრავლდებოდნენ სიყვარულში. ცისარტყელა ყოველ დღე ალამაზებდა და ახალისებდა. სიყვარულოს გაიძახოდა და უკან ისე დასდევდა, როგორც დედა ახალფეხადგმულ შვილს. უსიყვარულოდ არ იშლებოდნენ ყვავილები, ყოველ დილით მზეს ელოდებოდნენ. გამოჩნდებოდა ტუ არა მზე ყვავილები თავს აიღებდნენ ზეცად, თუ სიყვარული თავს მოევლებოდა, მხოლოდ მაშინ გაიშლებოდნენ თუ არადა, ჩავს ისევ დახრიდნენ და მზეს მიუშვერდნენ გასათბობად...

     უსიყვარულოდ არ არსებობდა მათთვის წუთი, დღე... უსიყვარულოდ გათენებული დილა, დღეს არ გავდა და დღე, დღე არ იყო.