წუთში წამი გაჩერდა,
საათში კი ისრები,
თითქოს ცხადად ვიხილე
მონაბერი ფიქრები....

ვნების ჯარი გავუშვი,
ოცნებებში ჩავერთე,
გამიტაცა ფიქრებმა,
ზმანებაში გავერთე:

ვხედავ სხვა მხრივ ქვეყანას,
ბოროტებას კეთილად,
კაენს ძმის მოყვარულად,
ნოინს ცოტნეს ვექილად...

შეცვლილია სამყარო,
შეცვლილია წარსული,
თითქოს "დაბადებიდან"
წამებია გასული...

ოცდაცამეტ წელში ვართ,
აღარავინ ბერდება,
ჯოჯოხეთში გაისმის
გულკეთილი ვედრება:

ნუ წამართმევთ იმედებს,
მომავლის რომ მჯეროდეს,
გული უცემს ბარაბას,
ცრემლი მოსდის ჰეროდეს...

ნუ წამართმევთ სიყვარულს,
ვფიცავ ვტოვო აროდეს,
ჩემი გული თუ არა,
ჩემი სული კმაროდეს...

აღარ ისმის ყვედრება,
ოცდაათი ვერცხლისა,
იუდას სულს გატანჯულს,
მოსვენება ეღირსა...

სახე გამთელებია, კუზმას,
შმიდტის მეკობრეს,
ცხვრებს ურიგებს ციკლოპი,
ოდისევსის მეგობრებს...

კუკარაჩა, მურტალო,
ინგას ერთად ელიან,
მტრობის ნაცვლად ვაჟკაცნი,
ნასვამები მღერიან...

აღარავინ ამცირებს
მილიონერ ფიროსმანს,
სვეტიცხოველს მადლობენ,
ორმკლავიან დიდოსტატს...

თავს არ იკლავს არავინ,
ბაჩო ლექსებს მიყვება,
მერი ცოლად სხვის ნაცვლად
გალაკტიონს მიჰყვება...

ყველა ხარობს, ზეიმობს,
სიკეთეა ყოველგან,
ყველა ცოდვილს შეუნდეს
ბრძანა ყოვლის მპყრობელმან...

ზოგჯერ ქისას კეთილი,
გლახაკისთვის გაიღებს,
მაგრამ ქარის მოტანილს
ისევ ქარი წაიღებს...

ზმანებები წავიდა,
ისევ ქარმა წაიღო,
ბედი უკან გაბრუნდა,
ჩვენზე ხელი აიღო...

გინდა შენი სამყარო
მთლად შიშველი განახო???
მაშინ თვალი გააღე,
ცრემლი? არ დამანახო!!!