ეს არის ჩემი ზედმეტად რომანტიული ლექსი :D სანამ ვიპოვიდი ჩემს სიცოცხლეს, მანამდე დავწერე...

გამოანათა გრძნობის სხივებმა,
გამილღო გული სავსე წუხილით,
მგონი მარტსაც კი დავიწყებია,
ჩვენი ცრემლები, ზეცის ქუხილი...

ლექსის სტროფებში ჩაქსოვილ აზრებს,
ნიაღვარებად ესხმევა წვიმა,
გული გამიპო, მაგრამ შუაზე...
ნახევრით ვცოცხლობ, ნახევრით მიყვარს...

ეს წამიერი სისუსტე თითქოს,
უმისამართოდ ვერ ჰპოვებს შვებას;
მე ვერ ავივლი მაღალ გოლგოთას,
თუ არ შევწირე მაცხოვარს ქება...

რომ ყოფილიყო ჩემში ის რწმენა,
რომლითაც თვით მზეც სუნთქავს და ელავს,
არ მექნებოდა დარდი და შფოთი,
მე მარტოობის შიშით, რომ მცელავს...

ვიცი, რომ რაღაც აკლიათ  ლექსებს,
ალბათ სიღრმე და მთელი ცხოვრებაც;
მაგრამ არ მინდა ვიყო პოეტი,
რომ არ დამჩაგროს საწუთროებამ...

სწორედ ამიტომ გადავდებ კალამს,
რითმას მივანდობ განწირულ ბოღმას,
ბგერით მოგიხმობ, გეტყვი სიმღერით,
გულს შეგიღონებ, მთრთოლვარეს, მბორგავს...

თვალებით გვჭამენ ზოგ-ზოგიერთნი,
თუმცა რომელი ამბობს რაიმეს?
ჩვენ სასოებით აბჯარასხმულნი,
ურთიერთს ვეძებთ და ვთმობთ სიამეს...

ცხოვრება გვებრძის, მაგრამ არ ვრდკებით,
მოველოდებით გადამწყვეტ სიტყვას,
გარემომოცველი უიმედობა
ჩვენ ვერ გვაშინებს, სიცოცხლე გვინდა...

მოდი, გამოჩნდი, გამოიბრწყინე,
იქნებ სიკეთის დადგა მომენტი,
იქნებ მოთმენის ძაფიც კი გაწყდა
და ვეღარ გვშველის რითმა პოეტის...

იქნებ ეს აზრიც მეტად დაბერდა,
და თავხედურად გვებრძვის ბოროტი...
შენ თავდახრილი უცქერდი მიწას,
თავაწეული _ ჩემთვის მოიცლი...

მეტი რა გითხრა, ვარსკვლავი მოწყდა,
გამომელია სიტყვათა კონა,
შენს მოლოდინში ვერ გადვიქცევი,
სიცრუის, შიშის, მონების მონა...

თიხას ვინც იპარს, თიხააა მხოლოდ,
მე ვერ მოვპარავ ვერავის გრძნობას,
ერთხელაც გული შეგიღონდება
და უჩემობით ვერ გაძლებ თუნდაც...

ლექსის სტროფებში ჩაქსოვილ აზრებს,
ნიაღვარებად ესხმევა წვიმა,
გული გამიპო, მაგრამ შუაზე...
ნახევრით ვცოცხლობ, ნახევრით მიყვარს...

ბექა შველიძე