ომი დაიწყო.

      აირია სატანის მოდგმა.

      ჯერ შუაგულ ერთმანეთში გააჩაღეს სიკვდილის კალო, შეყარეს ამ კალოზე ღმერთის რჩეული ერის შვილები, ებრაელები და ლეწეს და ლეწეს. ებრაელების ხოცვა-ჟლეტა სწორედ იმის ნიშანი იყო, რო სატანა უხდიდა ღმერთს სამაგიეროს. ადამიანს გულით ვინც ძალიან უყვარს, ის უნდა მოუკლა თუ გინდა გული დასწყვიტო. სატანაც ჟლეტდა ებრაელებს ღმერთის გულის მოსაკლავად. მერე, რაკი ერთი სატანა სიკვდილის კალოს გააჩაღებს, აღარც მეორე ჩამორჩება და ლეწავენ და ლეწავენ.

      იმ ჩვენი სოფლიდანაც, სადაც გადმოცემით ოდესღაც ღმერთს ერთი ღამე გაუთენებია, კაცი არ დატოვეს, ვისაც თოფის ხელში დაჭერა შეეძლო. ბაყდარიც წაიყვანეს.

      საპყარიც.

      მაგრამ ბაყდარი მეორე დღს გზიდან მობრუნდა და სახლში დაიმალა.

- დიაცი ხო არა ხარ, ყველა წავიდა და შენ რას იმალები, - გაუწყრა მოხუცი მამა, - რისი გეშინია, სხვა თუ მოკვდება, შენც მოკვდი. სირცხვილიანის ყოფნას, სიკვდილი სჯობია.

- სიკვდილისა არც მშინებია და არც მეშინია, - ჩაიბუზღუნა ბაყდარმა.

- აბა, მა რა ღმერთი გიწყრება, რო სახლიდან ფეხს აღარ ადგამ?

- მე რო იქ წავიდე, ჯერ ერთი, ხალხი სიცილით დაიხოცება, გიტლერის სამიზნე გამააგზავნა სტალინმაო და ეგრეც იქნება, ძალიანაც რო უნდოდეს, ტყვიას, რო ამცდეს, აბა, შამამხედე, საით ამცდება. აქ დამცინით, მზეს უჩრდილავ სოფელსო, და გერმანელები ხო სიცილით დაიხოცებიან მე რო დამინახავენ. არ მეშინია-მეთქი სიკვდილისა, ხალხის დაცინვისა მეშინია.

      ბაყდარი გაჩუმდა.

      მამამისმა თუთუნი შეახვია გაზეთში და გააბოლა.

      ერთი თვე არ გამოსულა ბაყდარი სახლიდან გარეთ, რო სოფელსაც არ დაეცინა, მშიშარა ყოფილა, ომში არ წავიდაო.

      საპყარის წერილები მოდიოდა, იწერებოდა: ხომ არ იცით ბაყდარი რომელ მხარეს იბრძვის, მისამართი გამომიგზავნეთ, რო წერილი მივწეროო.

      აქედან სწერდნენ, არ ვიცითო.

      მერე მძიმედ დაჭრილი და გახეიბრებული მაიყვანეს საპყარი სახლში. ბაყდარისა ვერაფერი შევიტყვეო წუხდა.

      ღამე ინახულა ბაყდარმა საპყარი.

- შენც დაჭრილი ხარ? - გაუკვირდა საპყარსა და შეათვალიერა სად იყო, ხელში თუ ფეხში გახეიბრებული ბაყდარი.

- არ წავსულვარ, - მოკლე მოჭრა ბაყდარმა.

- როგორ თუ არ წასულხარ?!

- დასაცილს დამიწყებდნენ და იმადა.

- დასაცილს რაზედღა დაიწყებდნენ?!

- აბა, შამამხედე, რას ვგავარ.

- რას ჰგავხარ და ღმერთის ნათლულს, - უთხრა საპყარმა. ორივე გაჩუმდა.

- აბა, მშვიდობით იყავ, - წამოდგა ბაყდარი.

- მაიცა, ვისაუბროთ, რა გეჩქარება.

- მეჩქარება.

- სად გეჩქარება?!

- ვინც შენ ეგრე დაგჭრა და სისხლი გადინა, იმის დედა უნდა ვატირო!

- თქვა და წავიდა.

      წავიდა და წავიდა.

      ღამე გაიპარა სოფლიდან.

"ღმერთის შვილები", გოდერძი ჩოხელი