XIX ს-ის ფრანგული მხატვრობა - კურბე და რეალიზმი 

       XIXს-ის მიწურულისათვის საფრანგეთში მხოლოდ ერთი მხატვარი იყო, რომელიც ცდილობდა ფრანგი პოეტის, შარლ ბოდლერის მოწოდება ჩვეულებრივში, ყოფითში მშვენიერების აღმოჩენა-გამოვლენის თაობაზე განეხორციელებინა თავის შემოქმედებაში. ესაა ბოდლერის მეგობარი გუსტავ კურბე (1819-1877წწ.), რომანტიზმის ეპოქის დამასრულებელი  მხატვარი.

ავტოპორტრეტი შავი ძაღლით:

       გუსტავ კურბეს, როგორც შემოქმედის სახის გასახსნელად მისივე სიტყვებს მოვიშველიებთ: “ეხლა მე ორმოცდაათი წლისა ვარ და შემიძლია განვაცხადო, რომ ყოველთვის თავისუფლებაში ვარსებობდი და ვცხოვრობდი; ღმერთმა ინებოს, როგორც თავისუფალმა ადამიანმა განვლიო ჩემი ცხოვრების დარჩენილი წლები. როცა მოვკვდები, დაე, ასე ითქვას ჩემზე: “ის არ ეკუთვნოდა არც ერთ სკოლას, არც ერთ ეკლესიას (იგულისხმება რელიგიური აღმსარებლობა – მ. გ.), არც ერთ ორგანიზაციას, არც ერთ აკადემიას და არანაირ რეჟიმს, გარდა თავისუფლების რეჟიმისა” (ჩოურბეტ, Gუსტავე: Lეტტერს ოფ Gუსტავე ჩოურბეტ, 1992, Uნივერსიტყ ოფ ჩჰიცაგო პრესს).

       კურბეს გარდა, რელიზმის მიმდევრებად ითვლებიან ფრანგი მხატვრები ონორე დომიე და ჟან ფრანსუა მილე.

        ჩემი მიზანია, ვიყო იდეების, ჩაცმულობის, ჩემი ეპოქის გარეგნული ნიშნების გამომხატველი ისე, როგორც მე ვხედავ და ვაფასებ მოვლენებს; ვიყო არა მარტო მხატვარი, არამედ უბრალოდ, ჩემი დროის შვილი”

სადილის შემდეგ: