სვიმეონ სალოსი (სვიმეონ ემესელი) ქალაქ ედესაში დაიბადა VI საუკუნეში. სვიმეონი უცოლო იყო და ცხოვრობდა მოხუცებულ დედასთან ერთად. წმინდა სალოსთან სიყრმის ასაკიდან დამეგობრებულ იოანეს მეუღლე და მამა ჰყავდა. როცა სვიმეონ ოცდაათი წლის გახდა, იოანეს კი ოცდაოთხი წელი შეუსრულდა, გადაწყვიტეს იერუსალიმი მოელოცეთა. სიწმინდეთაგან მადლით აღვსილნი მონასტრული ცხოვრების ცეცხლით აღიგზნენ და აბბა გერასიმეს მონასტერს მიაშურეს. მონასტრის ცხოვრების წესმა მათი სურვილი კიდევ უფრო განამტკიცა და სწორედ ქრისტეს სიყვარულით და ქირსტესთვის თავგანწირვით განმტკიცებულები გაეშურნენ სირიის უდაბნოსკენ და იქ განმარტოვდნენ, მკვდარ ზღვასთან ახლოს. სვიმეონსა და იოანეს მტკიცედ ახსოვდათ აღკვეცისას დადებული აღთქმა. ისინი გამუდმებით ლოცულობდნენ, მკაცრად მარხულობდნენ, შრომობდნენ და ერთმანეთს განამტკიცებდნენ. გარკვეული ხნის შემდეგ მამებს სულიწმინდისგან ეუწყათ, რომ სვიმეონის დედა და იოანეს მეუღლე გარდაიცვალნენ და სასუფევლის ნეტარებას ეზიარნენ. მოსაგრეებმა კიდევ ოცდაცხრა წელი დაჰყვეს უდაბნოში.

      უფლისთვის შევედრებულებს მეგობრობა და თანაცხოვრებაც არაფრად მიაჩნდათ თუკი უფლის ნებას არ აღასრულებდნენ. სვიმეონს, სულიწმინდის მადლით ეუწყა, რომ წმინდა მოღვაწენი ადამიანების სამსახურში უნდა ჩამდგარიყვნენ, მაგრამ წმიდა იოანემ ჩათვალა, რომ ჯერ კიდევ არ იყო ამაღლებული უვნებლობის ამ ხარისხამდე და ამიტომ უდაბნოს დარჩენა გადაწყვიტა. სვიმეონი იოანეს გადაწყვეტილებას დასთანხმდა და მარტო გაეუშრა ქალაქ ემესაში. საოცარი თავმდაბლობის გამო იგი მხურვალედ ევედრებოდა ღმერთს, ღირსი გაეხადა მოყვასის იმგვარი მსახურებისა, რომ მათგან განდიდება არ დაემსახურებინა. ამის მისაღწევად წმიდა მამამ ქრისტესთვის სალოსობის ღვაწლი ირჩია. ქალაქ ემესაში ჩასული ნეტარი სვიმეონი შეშლილივით იქცეოდა. ასეთი ცხოვრების წესის გამო მრავალთაგან ითმენდა დაცინვას, ლანძღვა-გინებას, გვემას... მაგრამ თავის შეურაცხმყოფელთათვის უამრავ სიკეთეს აკეთებდა: ეშმაკებს განაგდებდა, სნეულებს კურნავდა, ურწმუნოებს ჭეშმარიტ სარწმუნოებაზე მოაქცევდა, უეცარი სიკვდილისაგან იცავდა განსაცდელში ჩავარდნილთ, ცოდვილებს სინანულისკენ მოუწოდებდა, წმინდა წერილს ქადაგებდა... გამოგონილი სისულელის საფარქვეშ აღსრულებული ამ სასწაულებისა და სიკეთეების სანაცვლოდ იგი არც ქებას ღებულობდა და არც მადლიერ სიტყვას. ერთადერთი ადამიანი, რომელთანაც წმინდა სვიმეონი არ თამაშობდა სულელის როლს, იყო მისი ბავშვობის მეგობარი იოანე.

      ღირსი იოანე დიდად აფასებდა სულიერ ძმას და ხარობდა მისით. თუ უდაბნოში, მამა იოანესთან ემესის მკვიდრთაგან ჩავიდოდა ვინმე რჩევა-დარიგების სათხოვნელად, იგი სალოს სვიმეონთან გზავნიდა. გარდაცვალებამდე სამი დღით ადრე სვიმეონი ქალაქიდან გაუჩინარდა. ემესელმა მდაბიოებმა, რომლებიც მეგობრობდნენ წმიდანთან, ქოხში მიაკითხეს მას - სვიმეონი უკვე გარდაცვლილიყო. ამავე მდაბიოებმა მიაგეს უკანასკნელი პატივი უფლის სათნომყოფელს: საეკლესიო გალობის გარეშე წაასვენეს იგი მწირთა და უსახლკაროთა სასაფლაოზე დაკრძალეს. ეს მოხდა დაახლოებით 570 წელს.

      როცა ნეტარის ცხედარს მიასვენებდნენ, ქალაქის ზოგ მკვიდრს საკვირველი, არაამქვეყნიურად ტკბილი გალობა ესმოდა, მაგრამ ვერ ხვდებოდა, საიდან მოდიოდა იგი. სვიმეონის გარდაცვალებიდან სულ მალე, უდაბნოში, ღირსმა იოანემაც მშვიდობით შეჰვედრა სული უფალს.

◄ გუშინ | დღეს | ხვალ ►