მათეს სახარების ოქროპირისეულ განმარტებაში ჩართულია ერთი ქადაგება, რომელიც ადამიანის რაობას და მის გადაგვარებას ეხება.

საერთოდ, ადამიანი თუ ხარ?!

     "ამგვარად, მითხარი, საიდან უნდა მივხვდე, რომ მორწმუნე ხარ, როდესაც ჩემს მიერ ჩამოთვლილი – ყველაფერი საწინააღდეგოში მარწმუნებს? და რად ვამბობ მორწმუნე მეთქი? საერთოდ ადამიანი თუ ხარ, დანამდვილებით ამასაც კი ვერ ვხვდები. როდესაც ვირივით იტლინკები, ხარივით ხტუნავ, ქალებთან ცხენივით ხვიხვინებ, დათვივით სადილობ, ჯორცხენასავით იზულუქებ სხეულს, აქლემივით ავმეხსიერი ხარ, მგელივით მტაცებელი, გველივით მრისხანე, მორიელივით გესლიანი, მელასავით ცბიერი, ასპიტისა და იქედნესავით ბოროტების შხამს იგროვებ, ძმებზე მზაკვარი დემონივით ხარ აღმდგარი; – აბა როგორ შემიძლია, ადამიანად შეგრაცხო, როდესაც შენში ადამიანური ბუნების ნიშნებს ვერ ვხედავ? მართალთა და ურწმუნოთა შორის განსხვავების ძებნისას, საშიშროების წინაშე ვდგები, რომ ადამიანსა და მხეცს შორისაც კი ვერ ვიპოვი სხვაობას. და რა ვქნა, ან მხეცი როგორ გიწოდო? თითოეულ მხეცს ხომ ამ მანკიერებათაგან მხოლოდ ერთი რომელიმე აქვს, შენ კი საკუთარ თავში ყოველგვარ მანკიერებას მოიცავ და შენი უგუნურებით მათ მეტისმეტად აჭარბებ. ეშმაკი გიწოდო? მაგრამ ეშმაკი მუცელს არ ემონება და ფული არ უყვარს. და თუკი მანკიერებებით მხეცებსა და ეშმაკებსაც კი აღემატები, მითხარი, ადამიანად როგორ მოგიხსენიო? და თუკი შენი ადამიანად მოხსენიებაც კი არ შეიძლება, მაშ როგორღა გიწოდო მორწმუნე? და რაც ყველაზე სამწუხაროა, ამდენად ცუდ მდგომარეობაში მყოფნი, საკუთარი სული უსახურობაზე არც კი ვფიქრობთ, არ გვახსოვს მისი სისაძაგლე. როდესაც დალაქთან ზიხარ და თმას იჭრი, სარკეს იღებ ხელში და მთელი ყურადღებით აკვირდები თმის ვარცხნილობას, ეკითხები ახლოსმდგომთ და თავად დალაქს, კარგად გადგას თუ არა თმა შუბლზე. უკვე მოხუცსაც კი არ გრცხვენია უზომოდ მიეცე ყმაწვილურ ოცნებებს. ხოლო ის, რომ ჩვენი სული არა მხოლოდ უსახურია, არამედ მხეცური და სცილად თუ ქიმერად იქცა, – ბერძნულ იგავებში რომ არიან ნახსენებნი, – ოდნავადაც ვერ ვგრძნობთ. მიუხედავად იმისა, რომ აქ არის სულიერი სარკე, რომელიც ნივთიერ სარკეზე გაცილებით უკეთესი და სასარგებლოა. იმიტომ, რომ უსახურობას არა მარტო გვიჩვენებს იგი, არამედ, თუკი ვისურვებთ, მას უთანასწორო სილამაზედაც კი გარდასახავს.

     ამგვარ, სარკედ გვემსახურება კეთილზნეობრივ მამათა ხსენება და ამბები მათი ნეტარი ცხოვრების შესახებ; წერილის კითხვა და ღვთის მიერ მოცემული კანონები. ერთხელაც, თუკი წმინდათა გამოსახულებების შეხედვას მოინდომებ, საკუთარი გულის სისაძაგლეს დაინახავ. და როდესაც დაინახავ, სხვა უკვე აღარაფერი დაგჭირდება, რომ საკუთარი უსახურობისგან გათავისუფლდე. აი, რატომაა სასარგებლო ჩვენთვის ეს სარკე. ის გარდაქმნას უწყობს ხელს. ამგვარად, ნურვინ დარჩება უსიტყვურთა სახით! თუკი მონაც კი ვერ შედის მამის სახლში, მაშ შენ, მხეცქმნილი როგორ გადააბიჯებ სახლის კარიბჭეს? და რას ვამბობ, მხეცი მეთქი? ასეთი ადამიანი ყველა მხეცზე უარესია. მხეცი მართალია, თავისი ბუნებით ველურია, მაგრამ ხშირად ადამიანური ხელოვნებით მომშვიდდება ხოლმე. ხოლო შენ, ვინც მათ ბუნებრივ მხეცობას მათთვის არაბუნებრივ მშვიდ ბუნებად გარდაქმნი, როგორ გეპატიება, რომ საკუთარ ბუნებრივ სიმშივდეს არათვისობრივ მხეცობად აქცევ? ბუნებით ველურს მორჩილყოფ, ხოლო საკუთარ თავს, ბუნებით თვინიერს, ველურად აქცევ? ლომს ათვინიერებ და აშინაურებ, საკუთარ მრისხანებას ლომზე უფრო დაუმორჩილებელად ჰყოფ? პირველ შემთხვევაში ორ სირთულე ვხვდებით: ის, რომ მხეცი მოკლებულია ყოველგვარ ცნობიერებას და ის, რომ იგი ყველაზე უფრო ბრაზიანია. და შენ მაინც, დიდი სიბრძნით, რომელიც ღმერთმა მოგანიჭა, სძლევ ბუნებას.და როგორ ხდება, რომ შენ, ვინც ცხოველებში ბუნებას ამარცხებ, საკუთარ თავში ბუნებასაც ღალატობ და ნების სრულყოფასაც? მე რომ შენთვის დამევალებინა სხვა ადამიანის დამშვიდება, შენ ჩემს ბრძანებას შეუძლებლად არ მიიჩნვდი, თუმცა შესაძლოა, გეთქვა კიდეც ჩემთვის, რომ შენ სხვისი ნების უფალი არ ხარ და რომ ყველაფერი შენზე არ არის დამოკიდებული. ახლა კი გავალებ, რომ შენი საკუტარი მხეცი მოთოკო, რომლის სრული ბატონ-პატრონიც თავად ხარ.