ხალხური, მეგრული სიმღერების დიდებული შემსრულებელი და მცოდნე, ლოტბარი, მომღერალი, ძუკუ ლოლუას ერთ-ერთი მასწავლებელთაგანი იყო. ჭოღას სამრევლო სკოლაში უსწავლია, მაგრამ მიღებული მცირე ცოდნა კარგად გამოიყენა. გარდა სიმღერისა, დიდი უნარი გამოიჩინა სოფლის მეურნეობაში - მეფუტკრეობაში.

      სიმღერით გატაცება მასაც მშობლებისა და ძმებისაგან გადაედო; არც ერთ შემთხვევას არ გაუშვებდა, რომ რაიმე ახალი ხალხური ჰანგი არ შეეთვისებინა. «ჩემი მასწავლებელი იყო სოფლის ქორწილები, სოფლის დღესასწაულები, - ამბობს იგი, - იქ თავმოყრილი მომღერლები, ცეკვა-თამაში, ხალხური კილოები, ოხუნჯობა, შაირები – აი, რა მომცა ხალხმა და გამხადა ბედნიერი.»

      პირველ ხანებში ვერ ახერხებს გუნდის შექმნას და ტრიოთი გამოდის. წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ზუგდიდის განყოფილებამ დაავალა გამოეყვანა თავისი ჯგუფი ნიკოლოზ ბარათაშვილის დაბადების ასი წლის შესრულების გამო გამართულ საღამოზე. კარგი შტაბეჭდილება დატოვა, ქებაც დაიმსახურა, მაგრამ იქვე წუწუნიც გაისმა: – რა კაცია, უსაქმო საქმისათვის მოუკიდნია ხელიო.

      შემდეგ ფართო ასპარეზი გადაეშალა. გალაქტიონ ჭელიძესთან მღერის ზუგდიდის გუნდში და მისი მოადგილეცაა. პარალელურად ჯერ სოფელ კახათში, შემდეგ ჯუმში ასწავლის სიმღერებს მინდვრის მუშებს, კოლმეურნეებს.

      წალენჯიხის რაიონმა მას ჩააბარა ეთნოგრაფიული გუნდი, რომელმაც 1936 წლიდან მრავალი კონცერტი გამართა. რაიონში მრავალგან დააარსა გუნდები. ხალხურ სიმღერებს ასწავლის ჩაის ფაბრიკის მუშა-მოსამსახურეებს. წალენჯიხის გუნდმა დიდი წარმატება მოიპოვა მეოთხე და მეხუთე რესპუბლიკურ ოლიმპიადებზე. თვით ივანეს რეპერტუარი უმთავრესად ისეთი სახუმარო სიმღერებისგან შედგებოდა, როგორებიცაა: «თუნთიქ რხინით მიხალისუ» (დათვი ლხინით გახალისდა), «ქაჯური» და სხვა.

      მოხუცებულობის გამო წალენჯიხის რაიონული გუნდის ხელმძღვანელობა თავის მოწაფეს, აგრონომ ვლადიმერ სალიას გადააბარა. წალენჯიხის გუნდმა სალიას ხელმძღვანელობით საქართველოს მეექვსე და მეშვიდე ოლიმპიადებში კვლავ ისახელა თავი.

      ივანე ჩომახია დიდსა თუ პატარას, ქალსა თუ კაცს, ყველას მონდომებით ასწავლიდა სიმღერას სიცოცხლის უკანასკნელ წუთამდე.

"ფონდი ქართული გალობა"