ხალხური სიმღერის ოსტატი ბავშვობიდანვე თავადების წრეში მოექცა; ასკანაში მოუხერხებია დაწყებითი განათლების მიღება, ხოლო სიმღერები დათა გუგუნავასგან უსწავლია.

     ბესო ინწკირველთან, ილარიონ ჩავლეიშვილთან და ლადიკო დოლიძესთან ერთად პირველად მოაწყო საჯარო გამოსვლები, რამაც დიდი პოპულარობა მოუხვეჭა. ამ მოწაფეებს შემდეგში შემოურთდნენ ალექსანდრე მახარაძე, სამუელ ჩხიკვიშვილი, ვარლამ სიმონიშვილი, ნიჟა ლომინაძე, ერმალო სიხარულიძე, ვლადიმერ ბერძენიშვილი, დათა მამაკაშვილი, ილიკო ნინიძე, ბებურ ჩხაიძე, ვახტანგ სიხარულიძე და სხვა.

     ადრე 1906 წელს საჯარო კონცერტები იმართებოდა ჭიათურაში, ხოლო უფრო გვიან, გასაბჭოების გარიჟრაჟზე, ხალხი აღტაცებით ხვდება გურული სიმღერების ოსტატებს.

     სამუელ ჩავლეიშვილის გუნდმა მონაწილეობა მიიღო 1913 წელს ქუთაისში ვაჟა-ფშაველას ჩამოსვლისას გამართულ კონცერტში; მანვე იმღერა ქუთაისში აკაკის იუბილეზე. სამუელ ჩავლეიშვილის სახელი ცნობილი გახდა მთელს საქართველოში; მან შემოქმედებითი ურთიერთობა დაამყარა ძუკუ ლოლუასთან, სანდრო და მიხეილ კავსაძეებთან, კომპოზიტორ კოტე ფოცხვერაშილთან; ამ უკანასკნელის ხელშეწყობით და მეცენატ ნოე სიხარულიძის მატერიალური დახმარებით 1917 წელს სამუელ ჩავლეიშვილმა შესანიშნავი კონცერტი გამართა თბილისში. აქ მისმა თვითმყოფადმა ხელოვნებამ ზენიტს მიაღწია. ზაქარია ფალიაშვილისა და სხვა კომპოზიტორთა ყურადღება დაიმსახურა.

     თბილისში 1927 წლის მაისში გადაიხადეს მისი უანგარო მუშაობისა და მოღვაწეობის 50 წლის იუბილე, რომელსაც შურა დუდუჩავა მეთაურობდა. საიუბილეო კომისიაში შედიოდნენ სანდრო ახმეტელი, ალექსანდრე წუწუნავა, მელიტონ ბალანჩივაძე, კოტე ფოცხვერაშვილი და სხვები. მაშინ კიდევ ერთხელ გაიელვა სამუელის ბრწყინვალე პირველმა ხმამ. ბზარი არ გაჩენია სამოცდაათი წლის მოხუცის ხმას. მრავალი საჩუქარი და ქების ფურცელი მიიღო მან დაწესებულებისა და კერძო პირებისაგან.

     სიმღერის ოსტატების მასწავლებელი, განთქმული მომღერალი, უანგარო მოღვაწე, დაკრძალულია სოფ. ოქროსქედში, საკუთარი სახლის ეზოში (მოგვიანებით იგი გადმოასვენეს ოზურგეთში), ამჟამად მისი საფლავი დაკარგულია

"ფონდი ქართული გალობა"