მეწიეთია – ჩოხატაურის რაიონი – თეოფილე ლომთათიძის სამშობლოა. უსწავლელი იყო, მაგრამ დიდად გონიერი. სიმღერით გატაცება ბავშვობიდანვე გამოჰყვა. კარგი სმენა და წვრილი ხმა განაპირობებდა კრიმანჭულის მისეულ სხარტ შესრულებას.

      სხვადასხვა ქალაქებსა და ნავსადგურებში ხანგრძლივად იმუშავა. შემდეგ ნოვოროსიისკში მუშათა არტელის მესვეურობა დაავალეს. 1919-1924 წლებში ისევ სოფელშია და მეურნეობას ეწევა. მომდევნო წლიდან თბილისში ჩამოდის და რკინიგზის სატვირთო სადგურში იწყებს მუშაობას.

      მაგრამ კრიმანჭულს როდი ივიწყებს, ამ ხნის განმავლობაში მღერის მუშათა სხვადასხვა წრეებში და ახალბედებს ასწავლის.

      მალე კირილე პაჭკორიამ მიაგნო და ძუკუ ლოლუას სახელობის გუნდში მიიწვია სოლისტ-მომღერლად, სადაც კეთილსინდისიერად მუშაობდა.

      ამის შემდეგ დიდ ანსამბლში გადაიყვანეს; მონაწილეობდა ქართული ხელოვნების I საკავშირო დეკადაზე, მანამდეც და შემდგომშიც საქართველოსა და მოძმე რესპუბლიკებში მრავლად გამართულ კონცერტებში.

      1935 წელს მოსკოვის სიახლოვეს, აგარაკ გორკაში, მათთვის გამართულ კონცერტზე რომენ როლანმა და მაქსიმ გორკიმ მოისმინეს თეოფილე ლომთათიძის მიერ შესრულებული ვირტუოზული კრიმანჭულის სამნაირი ვარიანტი და უზომო აღტაცება გამოთქვეს.

      ჩუმი იყო, თავმდაბალი. «ანსამბლის სინდისს» ეძახდნენ. სიტყვაძვირი ადამიანი ყველას აოცებდა თავისი მახვილგონიერებით. ახალ თაობას მონდომებით ასწავლიდა ხალხურ სიმღერებს.

"ფონდი ქართული გალობა"