მეოთხე საუკუნის ბოლოს, ეგვიპტის ერთ შეძლებულ ქრისტიანულ ოჯახში დაიბადა პაისი. მამა ადრევე გარდაეცვალა, ხოლო დედამ პაისი ერთ-ერთი მონასტრის ბერებს მიაბარა გასაზრდელად. სიწყრმის ასაკიდან შეიყვარა მონაზვნური ცხოვრების წესი და როგორც კი წარმოიზარდა, ეგვიპტეში, ერთ-ერთი სკიტს მიაშურა საცხოვრებლად. წმინდა პაისი განსაკუთრებით გამოირჩეოდა თავისი მორჩილებით. სკიტში ცხოვრებისას მან უარი თქვა საკუთარ ნებაზე, თვითნებობაზე და ემორრჩილეობად მის მოძღვარს - წმიდა პამვას (იხსენიება 18 ივლისს). წმინდა პაისი გულმოდგინედ კითხულობდა წმიდა წერილს და შეიცნობდა უფალს, გულმხურვალედ ლოცულობდა და მკაცრი მმარხველი იყო, თავდაპირველად იგი კვირაში ერთხელ იღებდა საზრდელს, შემდეგ - ორ კვირაში ერთხელ, ზოგჯერ კი, წმიდა ზიარების მიღების შემდეგ, მთელი სამოცდაათი დღის მანძილზე რჩებოდა უსმელ-უჭმელი. პაისი წმიდა პამვას სიკვდილამდე ამ სავანეში ცხოვრობდა, შემდეგ კი, ღვთის ნებით, ნიტრიის უდაბნოს სიღრმეში შევიდა და საკუთარი ხელით გამოკვეთილ მღვიმეში დაეყუდა. აქ ნეტარი მამა საოცარი ჩვენების ხილვის ღირსი შეიქმნა: თავად უფალმა იესო ქრისტემ განუცხადა, რომ მისი ღვაწლის მეოხებით მთელი უდაბნო სულიერ მოღვაწეთა სამკვიდრებლებით მოიფინებოდა. პაისი გაკადნიერდა ეკითხა, როგორ შეძლებენო ისინი არსებობას ამ უსიცოცხლო გარემოში. უფალმა მიუგო: "თუ ჩემს მცნებებს დაიცავენ, მე თვითონ მივაწვდი მათ ყველაფერ აუცილებელს და ბოროტის საცთურთა მახესაც განვარიდებ!"

     ნელ-ნელა წმინდანის ირგვლივ, ქრისტესთვის მოღვაწეთა რაოდენობა იზრდებოდა და წმინდა პაისმა მალე მონასტერიც დაარსა. მაგრამ როგორც ჭეშმარიტ მონაზონს, მისთვის მთავარი ის აღთქმა იყო რომელიც უფალს დაუდო, ამიტომ ცალკე სამყოფელში გადასახლდა.

     უფლისთვის სათნო მოღვაწეობის გამო წმინდანმა სულიერ სნეულებათა განკურნების ძალა მიიღო. ერთხელ, მისი კურთხევით ეგვიპტეში ხელსაქმის გასაყიდად წასულ ბერს გზად ერთი ებრაელი დაემგზავრა. იგი გულმართალ მონაზონს ჩასჩიჩინებდა, ქრისტე მაცხოვარი არ არის მესია, სხვა, ჭეშმარიტ მხსნელს უნდა მოველოდეთო. ბოლოს მოწესემ დაეჭვებით თქვა: "შესაძლოა მართალიცაა, რასაც ლაპარაკობ", მაგრამ თავისი სიტყვებისთვის დიდი მნიშვნელობა არ მიუნიჭებია. სავანეში დაბრუნებულ ბერს წმიდა პაისიმ მწუხარებით მიმართა: "ჩემი მოწაფე ქრისტიანი იყო, შენ კი ქრისტიანი აღარა ხარ - ნათლისღების მადლი განგეშორა". მონაზონი სინანულში ჩავარდა და მწარედ აცრემლებულმა შენდობა ითხოვა. მხოლოდ მაშინ დადგა წმიდა მამა ლოცვად და უფლისგან სულიერი შვილისათვის ცოდვის ახსნა გამოითხოვა.

     ღირსი პაისი საოცარი თავმდაბლობით გამოირჩეოდა. იგი ცდილობდა, შეძლებისდაგვარად დაეფარა თავისი ღვაწლი. ძმების შეკითხვაზე, რომელი სათნოებააო ყველაზე აღმატებული, წმიდანი პასუხობდა: "ის, რომელიც ფარულად აღესრულება და რომლის შესახებაც არავინ უწყის".

     მეხუთე საუკუნეში, ღირსი პაისი ღრმა მოხუცებულობაში გარდაიცვალა. მონასტრის ბერებმა ის პატივით დამარხეს. რამდენიმე ხნის შემდეგ წმიდა ისიდორე პელუსიოტელმა ნეტარი მამის უხრწნელი ნაწილები თავის სავანეში გადაასვენა და მისი სულიერი მეგობრის, ღირსი პავლე მეუდაბნოეს ნეშთის გვერდით დააბრძანა.

◄ გუშინ | დღეს | ხვალ ►