მერვე საუკუნის მეორე ნახევარშე, კონსტანტინოპოლში დაიბადა წმინდა ნიკიფორე. ქრისტეს მიმდევრობისთვის, წმინდანის მშობლებმა მრავალ განსაცდელს გაუძლეს, მრავალი ტანჯვა დაითმინეს ხატმებრძოლი იმპერატორისაგან. კონსტანტინე კოპრონიმი სწორედ მერვე საუკუნესი სჯიდა ქრისტიანებს და ხატმებრძოლეობას სრული შემართებით ეწეოდა.

     წმინდა ნიკიფორემ, სიყრმის ასაკიდან დაიწყო სწავლა. მან შესანიშნავი საერო განათლება მიიღო, მაგრამ განსაკუთრებით გამოირჩეოდა ღმრთისმეტყველებაში და წმინდა წერილის კითხვა/განმარტებაში.

     775 წელს, იმპერატორის ტახტს იკავებს ლეონ IV, რომლის მრჩეველიც სწორედ განათლებული და სწავლული ნიკიფორე ხდება. სამეფო კარზე წმინდანის გულმხურვალება, ლოცვა და მაღალზნეობრივი, თავშეკავებული, ქრისტიანული მოღვაწეობა არ ნელდება. ლეონის გარდაცვალების შემდეგ, ნიკეაში ჩატარებულ მეშვიდე მსოფლიო საეკლესიო კრებაზე დაიგმო ხატმებრძოლეობის ერესი. ამავე კრებაზე, წმინდა ნიკიფორე, ახლა უკვე იმპერატორ კონსტანტინე VI_ის მრჩეველი იცავდა ქრისტიანობას ერეტიკოსთა შორის.

     ამის შემდეგ წმინდა ნიკიფორე კიდევ რამდენიმე წელი რჩება სამეფო ტახტზე. იმპერატორ ნიკიფორე I_ის ზეობისას, გარდაიცვლება კონსტანტინოპოლის პატრიარქი და მის ნაცვლად ეკლესიის საჭეთმპყრობელი ხდება წმინდა ნიკიფორე. 806 წლის აღდგომის დღსასწაულზე, 12 აპრილს, წმინდანი საპატრიარქო ტახტზე აღსაყდრდება.

     მეცხრე საუკუნის პირველ მეოთხედში, საიმპერატორო ტახტს იკავებს ლეონ V, სომეხად წოდებული. მისი მმართველობისას კვლავ დაიწყო ქრისტიანთა დევნა. იმპერატორმა გადასახლებიდან გამოიწვია VII მსოფლიო საეკლესიო კრების მიერ განკვეთილი ეპისკოპოსები და მღვდელმსახურები, მათი შემადგენლობით მოიწვია ერეტიკული კრება და რწმენის საკითხებზე საპაექროდ პატრიარქს უხმო. წმიდა ნიკიფორემ მწვალებლებთან ბჭობაზე უარი განაცხადა, რადგან ხატმბრძოლთა ერესი უკვე ანათემას იყო გადაცემული. ნიკიფორე ჯერ ქრისოპოლის მონასტერში გაგზავნეს, შემდეგ კი კუნძულ პროკონისზე გადაასახლეს, მარმარილოს ზღვაში, სადაც 13 წლის შემდეგ აღესრულა ნატანჯი და შევიწროებული.

     IX საუკუნის შუა წლებში, 847 წლეს, 13 მარტს წმიდა პატრიარქის უხრწნელი ნაწილები პატივით გადაასვენეს კონსტანტინეპოლში, წმიდა სოფიის ტაძარში.

◄ გუშინ | დღეს | ხვალ ►