ნაშუადღევს სასეირნოდ იმდენი დრო აღარ მრჩება, რამდენიც ადრე მქონდა: წარმომადგენლობის ბიბლიოთეკაში ვმუშაობ და იერუსალიმიდან მოკითხვის ბარათებს ვაგზავნი. დღეს, ნაშუადღევს, მიძინების ეკლესიას კვლავ ვეწვიე. ფრანცისკელთა ყოფილ ტაძარში, ანუ იმ ოთახში მისვლას ვაპირებდი, სადაც საიდუმლო სერობა გაიმართა, მაგრამ ბოლო წუთს გადავიფიქრე.

      მინდოდა, რომ მცირედი ხანი ბენედიქტელთა სასიამოვნო გარემოცვაში გამეტარებინა. მასპინძლობა ერთმა ბერმა გამიწია, რომელთანაც მეკარემ წარმადგინა. სასაუბრო ბევრი რამ აღმოგვაჩნდა, რადგან გერმანიასა და ბელგიაში ბენედიქტელთა მონასტრებში ვცხოვრობდი. გარდა ამისა, ბევრი საერთო მეგობარიც გვყოლია. ყავაზე მიმიწვია და ძალიან თავაზიანად მეპყრობოდა. შემდეგ უეცრად (ნეტავ რატომ?) მკითხა, რა აღმსარებლობისა ხართო. როცა შეიტყო, რომ მართლმადიდებელი ვიყავი, შეიცვალა, ხმას აუმაღლა და მითხრა: „ქართული ძეგლების კვლევა-ძებას გიჯობთ, ეკლესიის ისტორია შეისწავლოთ და ნახავთ, რომ ჩვენი ეკლესია მართალიაო“.

      არ მინდოდა მეპასუხა, რომ პროტესტანტული ეკლესიები სწორედ ისტორიის დეტალური შესწავლის შემდეგ ჩამოყალიბდა. უმალ ავდექი და გარეთ გამოვედი. საოცარია, კათოლიკე ბერების ახალგაზრდა თაობა ასე ფანატიკური რომ არის. მაშინ, როცა თვით მოკუჭნავე მზად იყო, ემასპინძლა და იღუმენია ხელს მართმევდა, ახალგაზრდა ფრანცისკელები ქუჩაში ან ზურგს შემაქცევდნენ ხოლმე, ან რამეს ჩაიბურტყუნებდნენ. თუმცაღა, უნდა ვაღიარო, რომ სხვა რელიგიების მიმართ დიდად პატივისმცემელნი არც ჩვენი მართლმადიდებელი ძმები არიან.