კაჯა პუნარი. დროა, წასვლაზე ვიფიქრო. ყველას ვემშვიდობები და პატარა ობოლ ბიჭუნასთან ერთად ქესაბში მივდივარ მანქანის მოსაძებნად, რომელიც ლატაკიაში წამიყვანს, ალავიტების დედაქალაქში, ანტიკურ ლაოდიკიაში,[1] სადაც ერთ დროს აპოლინარიოს უფროსი[2] და აპოლინარიოს უმცროსი[3] (მამა-შვილი) ცხოვრობდნენ.

      გულდამძიმებული წამოვედი ამ მშვენიერი ქვეყნიდან, რომლის კურთხეული ბუნებაც სულ არ შეესაბამება იმ შთაბეჭდილებას, რასაც ამ ქვეყნის მცხოვრებნი ტოვებენ. სომხები, რომლებსაც აქ შევხვდი, დათრგუნულები ჩანან, ომის უბედურებისგან დაღდასმულნი. მხოლოდ ნანგრევებიღაა დარჩენილი იმ ძველი დიდებიდან, რომლის მოწმეც ყოფილა ეს ქვეყანა თავისი ისტორიის მანძილზე სახელოვან ვაჟკაცთა წყალობით.

      ... [4]