კაჯა პუნარი. უმშვენიერეს პატარა სახლში ვცხოვრობ, რომლის ყოველ მხარეს არაჩვეულებრივი თვალსაწიერია. ჩემ წინ ჯაბალ ბალუმი, იგივე კასიუსის მთა[1] არის აღმართული. კიპროსს გავცქერი და მის მიღმა განფენილი „მარადიული ნათებით“ ვტკბები. როცა ჩვენ უკუნი ღამით ვართ გარემოცულნი, კვიპროსში დღეა. „მარადიული ნათების“ ფენომენი ადრიანემაც[2] იხილა და ივლიანე განდგომილმაც[3]. დანარჩენი სამი მხრიდან სახლი მომცრო ბორცვებს, კლდეებს, მინდვრებსა და ტყეებს გადაჰყურებს. თავად ობოლთა თავშესაფარი პატარა სამთავროს ჰგავს, სადაც ბავშვები კიდევაც მუშაობენ და საქმესაც განაგებენ. ყოველ ბავშვს რაღაც ევალება. ერთმა ღორებს უნდა მიხედოს, მეორემ - ვენახს, მესამე - სახელოსნოს. თითოეულ ბავშვს საქმე აქვს მიჩენილი უნარისა და ვითარების გათვალისწინებით.

      ბავშვები ამგვარად პასუხისმგებლობას ეჩვევიან და თავდაჯერებულობას იძენენ. იმასაც სწავლობენ, რომ გადაწყვეტილებები თავად უნდა მიიღონ. ეს აღზრდის ძალიან მნიშვნელოვანი ელემენტებია.

      აქაურობის მცირე ნაწილი გერმანელთა აღმოსავლურ წარმომადგენლობას ეკუთვნის, უდიდესი ნაწილი კი ქესაბელი[4] სომხებისგან აქვთ დაქირავებული. თუმცაღა წარმომადგენლობას ამ ქონების შესყიდვის უფლება აქვს. შენობები ქვეყნის ყველაზე იაფ ადგილას, სომხური მამულშია.

      დღეს კვირაა. მიუხედავად იმისა, რომ აქ გრიგორიანი სომხების საკმაოდ დიდი თემი ცხოვრობს - ას ადამიანზე მეტი - რომელთა შორის ბევრი ბავშვია, მათ მღვდელი არ ჰყავთ. ბატონი კავუკდიანი ქადაგებებს თავად კითხულობს. მთხოვეს, რომ დღეს ბავშვებისთვის მოკლე სიტყვით მიმართა. გუშინდელი მოგზაურობის შემდეგ ცოტა დაღლილი ვიყავი, თანაც გამიძნელდებოდა იმ ბავშვებისთვის მიმემართა, ვისაც არ ვიცნობდი, მაგრამ დავთანხმდი. დირექტორის სახლში მოკლე ლოცვას ბატონი და ქალბატონი დემნიცები[5], ბატონი შნაიდერი[6], ალეპოდან სტუმრად ჩამოსული ინგლისელი ქალბატონი და ბატონ კავუკდიანის ორი უმშვენიერესი ქალიშვილი შემოუერთდნენ. ლოცვის შემდეგ, სახარების იგავებით შთაგონებული გავეშურეთ საკლასო ოთახისკენ, სადაც ბავშვები მელოდნენ. მათ წინაშე ანაფორით შემოსილი და გუშინდელი სახიფათო მოგზაურობის შთაბეჭდილებით აღვსილნი ვიდექი და კეთილი სამარიტელის ამბავს ვუამბობდი. ის გზა გავიხსენე, რომელზეც იესო ორი ათასი წლის წინ ლაპარაკობდა: „მიდიოდა ერთი კაცი იერუსალიმიდან იერიქონში და ყაჩაღებს ჩაუვარდა ხელში“[7]. დასკვნით ნაწილში ჩვენი თანამედროვე კეთილი სამარიტელის, ჩვენი ქველმოქმედი დირექტორის - იოჰანე ლიფსიუსის დავხატე.

      საღამოს ხანს ობოლთა თავშესაფრის ბაღში, უზარმაზარ კლდეებს შორის, ერთ წყაროსთან ახლოს, რომელიც პირდაპირ მიწიდან მოედინებოდა, პატარა პურობა გვქონდა. ბავშვების სომხურად მღეროდნენ და ცეკვავდნენ. ზოგი ბედუინად იყო გადაცემული; ისეთივე ტანსაცმელი ეცვათ, როგორიც მე დამასკოში სუვენირებად ვიყიდე. დასასრულ, ინგლისელმა ქალბატონმა ბავშვებს თითო პეშვი კარამელი ჩამოურიგა და მშვენიერი კვირა დღე დასრულდა.