ბაყდარს!

      გწერს შენი საპყარი

      ეგ მართლა კარგი აზრი მოგსვლია მაგ გაბერილ თავში. წარმოგიდგენია, კაცო, პატარათავიანი მწერლები რაებს წერენ და შენ რო მწერალი გახდე, მაგხელა თავით რამდენ რამეს დაწერ. მარტო ის ამბავი რად ღირს, მე და შენ რომ მატორიანი ვირით ვითევზავეთ.

 - რაა? აღარ გახსოვს? რა თქმა უნდა, აღარ გეხსომება, ცალკე მილიციაში გაგისივეს ცხვირი, ცალკე კიდე შენმა ცოლმა არ დაგაკლო ვაი-უშველებელი.

 - ჩემი ბრალი იყო?!

 - რა იყო ჩემი ბრალი, თევზაობა მე მოვინდომე თუ შენ. ყველაფერს რო მე მაბრალებ, ეგრე არ არის, ჩემო ძმაო, მერე რა, რომ დევის ჯიბიდან გავარდნილი ვარ, სუ ჩემზე რო ტეხთ ჯოხს, ერთი მარჯვენა ჯიბე ჰქონოდა იმ დევს გახვრეტილი და იმასაც ვნახავდით, ვინ იქნებოდა დევის ჯიბიდან გავარდნილი. არა, თევზაობა მე მოვიგონე, მაგრამ მატორიანი ვირით თევზაობა ხო შენი იდეა იყო. მუცელღორი ხარ და იმიტო. სწორედ მაგიტომაც არ უშვებს გიტლერი ჩვენს ჯარს გერმანიისკენ, შენი ეშინია, ეგ რო აქ შემოვიდეს, რაც საჭმელი გვაქვს, ერთ დღეში შეგვიჭამს და მერე გინდა შიმშილს გაუწყვეტია გერმანია, გინდა - სტალინის ტანკებსაო.

 - მატორიანი ვირით თევზაობაც იმიტო მაიგონე, რო რაც შეიძლება ბევრი თევზი დაგვეჭირა. შენ არ ითხოვე ვირი, შენ არ გადაჰკიდე ხურჯინი, შენ არ ჩადე იმ ხურჯინში მოტოციკლის მატორი, შენ არ ჩადე ხურჯინის მეორე თვალში აკუმულატორი და შნურები, შენ არ გაუძეხ წინ ვირსა მდინარის მდორეებისაკენ, მე არ მოგყვებოდით უკან ზურგზე ანკესგადაკიდებული?

 - მერე?

 - რა მერე, მიაყენე ერთ კაი ტბორთან ვირი, რაღაცები გამოსჭიმე ვირის ხურჯინიდან ტბორამდე, მაგ ადგილიდან შორს დადექი, დენმა არ დაგარტყასო, მე გამაფრთხილე და ჩართე მატორი.

 - ჩართე და რაც მოხდა, ხო გახსოვს მერე. აყარა ვირმა წიხლები და გავარდა ჩართული მატორით, მერე რა ხმა აქვს მოტოციკლის მატორს, დღესაც ყურებში მიდგას. აბა, ი საწყალ ვირს რაღა გააჩერებდა, სოფლის ბაზარი ხო დაანგრია, საბჭოს თავმჯდომარეს ხო თავი გაუტეხა, რა გააჩერებდა. სანამ ბენზინი ედგა, ტრიალებდა მატორი და ბოლოს მილიციაში რომ შევარდა, ჰა, ჰა, იქღა გაუთავდა ბენზინი. მე კი დავიმალე, მაგრამ შენ მაგხელა კაცი სად დაიმალებოდი.

      ხოდა, მაგიტომაცა გბრეგვეს.

      მოვრჩეთ ახლა, ხო გავიხსენეთ.

      საპყარი

      სოფელი

      1944 წელი

"ღმერთის შვილები", გოდერძი ჩოხელი