ყოველთა რაჲთავე კეთილისა მზიარებელთა ეწინაების პირველი კეთილობაჲ, და რომელი არა არს სხუაჲ თჳნიერ კეთილობაჲ. რამეთუ უკუეთუ ყოველნი მყოფნი კეთილობასა მწადე არიან, საცნაურ, რომელ პირველი კეთილობაჲ იმრ არს და ზესთ მყოფთა. რამეთუ უკუეთუ ანუ ვითარ ნაწილი იყოს მყოფთაჲ, ანუ ერთ და იგივე მყოფი და კეთილობაჲ, არცა ვიდრემე იყოს მყოფი მოწადე და ტრფიალ კეთილობისა, ამისთჳს რომელ თჳთ იყოს კეთილობა. არამედ ტრფიალი და მწადი მოქენე არს სატრფოჲსა და საწადოჲსა თჳსისად და სხუაჲ სატრფოჲსა და საწადოჲსგან. და თუ სხუა და სხუა, იყოს კეთილობაჲ ზიარებული მყოფისგან ვითარ მყოფი. ხოლო ზიარებული კეთილობისად იყოს ერთ, რამეთუ ესე არს კეთილობაჲ ერთ ქმნაჲ. არს უკუე რაჲვე კეთილობაჲ მზიარებელსა შორის მისსა ვითარ მყოფი, რომელსა ზიარებული შეეტრფვის; არამედ არა თუ მარტივი და საყოველთაოჲ არს კეთილობაჲ, რომლისად ყოველნი მყოფნი შეეტრფვიან, რამეთუ ესე ყოველთა მყოფთა საზიაროდ არს შესატრფოჲ. ხოლო რასავე ნაწილსა შორის მყოფთასა წარმოდგომილი მისი ოდენ არს მხოლოდ მზიარებელისა. რომლისათჳსცა პირველი კეთილობაჲ არა არს სხუა რაჲვე თჳნიერ კეთილობისა. რამეთუ რაჲცაღა დაჰრთო და ჰმატო, დაგიმცვრია და დაგიკნინებია დართვითა კეთილობაჲ, და ნაწილ და რაჲვე გიქმნია ნაცვლად საყოველთაოჲსა და მარტივისა კეთილობისა. რამეთუ დართული არა არს თჳთკეთილობა, არამედ უდარეს მისსა, რამეთუ თჳსითა თანაწარმოდგომითა კეთილობაჲ ამცრო და აკნინა.

იოანე პეტრიწი