ყოველი წარმომჩენელი სხჳსაჲ უმჯობეს არს წარმოჩენილისა ბუნებასა. ანუ უმჯობეს არს, ანუ უდარეს, ანუ სწორ. ვინაჲცა ამისგან წარმოჩენილსა ანუ და მასცა აქუს ძალი, სხჳსა რომლისამე წარმომჩენელი, ანუ ყოვლითურთ უშვ და უნაყოფო არს ხოლო თუ უშვ და უნაყოფო იყოს, მართ თჳთ ამით დაკლებულ არს თჳსისა წარმომაჩენელისგან, და არა არს სწორ მისსა; რამეთუ არა აქუს ძალი ნაყოფიერებისაჲ წარმომჩენელ, რომლისგან უქმა და მოკლებულ. ხოლო თუ წარმოჩენილიცა იყოს და წარმომაჩენელ სხუათა, ანუ სწორთა იყოს წარმომაჩენელ, და ესრეთ ყოველთა ზედა მყოფთა. ვინაჲ იყვნენ ყოველნი მყოფნი სწორ ერთმანერთისა და არ იყოს სხუაჲ სხჳსა უმჯობეს, უკუეთუ წარმომაჩენელი სამარადისოდ შემდგომითი შემდგომად სწორსა თჳსსა წარმოაჩენდეს. არამედ არ ვიდრემე იყოს წარმოჩინებული სწორ წარმომჩენელისა, რამეთუ სწორისა ძალისა მიერ იქმნების წარმოჩენაჲ სწორთაჲ. ხოლო ესე არა სწორ ერთმანერთისა, არა ვიდრემე სწორ წარმოჩინებული წარმომჩინებელსა. და უფროჲს ხოლო არც ოდეს უდარეს. რამეთუ არსებასა თუ მისცემს წარმოჩინებულსა, და ძალსაცა შესაბამსა არსებისასა წარმოუყენებს. ხოლო თუ თჳთ იგი წარმომაყენებელი არს ძალსა ყოველთა მის შემდგომთასა, თჳთ თავი თჳსი ყოს უძლიერეს ყოველთასა; რამეთუ არცა უძალოობისგან დაიცილების, რომლისად წარმოდგომილ არს ძალი შემოქმედებითი; და არცა არა წადილისგან. რამეთუ ყოველივე კეთილისა მიმართ მოწადე გულმთქუმიერ არს ბუნებით; ვინაჲ სხუათა თჳსთა შემდგომთა სრულ მქმნელი პირველ მათსა თჳთ თჳსისა თავისა არს სრულ მყოფ. ვინაჲ არცა სწორ წარმომჩენელი წარმოჩენილსა და არცა უდარე. ყოვლითურთ უკუე უმჯობეს წარმომჩენელი წარმოჩენილისა ბუნებასა.

იოანე პეტრიწი