ეს ლექსი ძალიან შემიყვარდა , ჩემს ბავშვობას მახსენებს , თან ჩემი მოსახელეა :):):):)

პრინცესების კულულებს
ეფერება თათია,
მერე წიგნით დახუნძლულ
თაროებთან მიირბენს,

ზღაპრის ყველა ფურცელზე
ცისარტყელა ანთია
და მიიკვლევს ოცნების
სამყაროსკენ ბილიკებს.

კითხვა ჯერაც არ იცის,
ამიტომაც,  ბაბუა,
თითქოს, თვალწინ უცოცხლებს
უსაყვარლეს ნახატებს,

ერთი ზღაპრის გმირი სულ
მისნაირი გოგოა,
ნატვრისთვალა ჰქვია და
თან სახელსაც ამართლებს.

მერე ათას შეკითხვას
სვამს პაწია მსმენელი:
-ცა ყველაზე დიდია?
-ნუკრის დედას რა ჰქვია?

-ბაბუ, ბაბუ, მითხარი,
ღმერთი ყველას ერევა?!
არასდროს რომ არა სჩანს,
ალბათ, ბევრი საქმე აქვს.

ახლა დათვლა ვისწავლოთ,
ერთი, ორი, სამი და
ხელებს დააჩერდება,
მერე ისევ განაგრძობს,

ჰოდა, ამასობაში,
იმდენი დრო გავიდა…
ის ჩვეულად ბუტბუტებს,
ძილი სულაც არ ახსოვს.

აფახულებს დიდ თვალებს,
იღიმება, ღიღინებს
დედიკოსგან გაგონილ
მელოდიის სტრიქონებს,

მერე ეთამაშება
თავისივე კიკინებს,
თან კი საინტერესო
ახალ ამბებს იწონებს:

სპილოს შვილი სპლიყვია,
იხვისა კი – ჭუჭული,
ჩიტის პირი – ნისკარტი,
დათვის ხელი თათია,

ეუბნება ბაბუა,
კეთილი ხმით ჩურჩულებს,
და ნელ-ნელა ბურანი
ეპარება თათიას.

თეა თაბაგარი