შორს ცაზე ვარსკვლავებს შორის გამოჩნდა,

შენი პირმშვენივრობა.

იდუმალ ძალამ ელვის სისწრაფვით,

ჩამძახა ყურში,შენ ნეტარებავ...

აღელვებულმა ვიხედე ზევით,

რა ნახა თვალმა ეს საოცრება.

ვარსკვლავებს შორის იდგა მეუფე,

თავს შარავანდეთი დასტრიალებდა.

მზეს გავდა მისი მცინარი სახე,

ღვთაებრივი და უმორჩილესი.

თავი დახარა და თავის პეშვით,

უკვდავებისა შემასვა წყალი...

მე ეს მხიბლავდა და მასთან დავრჩი,

იმ სიყვარულის მესმა ძახილი,

დასაბამიდან იქნა მოსული...

თითქოს ცა იხსნა, პირი გააღო

იდუმალ ძალამ იჩინა თავი,

და ოქროს ჯაჭვით,როგორც ნიავი

ჩამოაქროლა ბაჯაღლოს ნავი...

ელვის სისწრაფვით მიჰქროდა ზემოთ,

მიჰქროდა ნავი უსასრულოდ სადღაც შორეულს.

ამას ჩვენ ვგრძნობდით და ეს გვხიბლავდა,

და სიყვარულით ვტკბებოდით რომდის...

იდუმალ ძალამ გვარგუნა თასი,

ტასი პიალა სასმისით სავსე,

იმ წარსულისა და მომავლისა,

ჯერ არ დალეულს არამცთუ კაცთაც...

ეს იყო ორი ღმერთის შვილების,

კაცთაგან რჩეულთ სულთაგან ჩნეულს.

ორი არსება რმერთმა აკურთხა,

 ეს სიყვარულის უჩინო ძალამ..

უხილაობა ხილულად იქცა,

გონიერებამ იჩინა თავი.

ფარდა აეხსნა თვით საიდუმლოს

ღმერთმა აკურთხა დალოცვილები

თვით სიყვარულით შეჯახილები.

ს.მ.