გავაცოცხლე ფოტოები,
აღვადგინე ყველა სახე...
მონატრებამ ისევ მძლია
და სიზმარში კვლავ დაგლანდე.
ამ შავ-თეთრი ყოფის მქონემ
შევეცადე ფერადობა,
მინდოდა რომ შენ გქონოდა
ქვეყნად რაც კი არსებობდა.
არ მაქვს ფრთები,დავფრინავდი,
არ მაქვს ძალა,ვოცნებობდი,
და ყოველი დილის ხიბლით
უფლის ძალით ვოცდებოდი.
გაიარა ბევრმა წელმა,
გოგოობაც მეპარება,
ვიცი სადღაც მომავალში
რომ სითეთრე მემალება.
როცა ვფიქრობ,როცა ვხვდები,
რომ არ მინდა ვგავდე სხვას,
სწორედ მაშინ ვუძლურდები
სწორედ მაშინ ვკარგავ თავს.
ვუღრმავდები ამ ცხოვრების
და წარსულის ყველა ნიშანს,
ხშირად ცოდვით დამარცხებულს
ვგრძნობ რომ ღმერთი მაინც მიცავს.
არ ვიპარავ მე სხვის ადგილს,
არც სხვის ჰაერს ვსუნთქავ ხარბად,
მე უბრალოდ მინდა მქონდეს
ჩემი კერა,თქვენში,სადღაც.
მე არ ვნანობ სამომავლოდ
არც ერთ "ღიმილს" წარსულისას,
მინდა სუფთა ფურცელი
და ოცნებები ამ სულისა...