,, ... ყველაზე უფრო მე შენი მ ჯ ე რ ა,
შენ მინთებ გულში იმედის კოცონს,
არც ერთი სიტყვა არ გითქვამს ჯერაც,
რომ ჩემს თვალებში არ შეამოწმო. ♥ 

ბედნიერი ვართ ჩვენ ჩ ვ ე ნ ი ბედით,
სიშორის სევდაც ჩვენ უკვე ვძლიეთ...
მე რომ ამქვეყნად არ ვიყო შენთვის,
შემეცოდები რატომღაც ძლიერ;

რადგან შენს მოვლა–პატრონობაში,
(სიყვარულიც რომ ეფიცათ ბევრი),
ბედ–იღბალს შენსას, სათუთო ბავშვო,
ვერ მივანდობდი ჩემს გარდა ვერვის. '' 
 მ ე რომ ოდნავად მოვტყუვდე შენში,
ან რომ ოდნავად გამართლდეს იჭვი,
ამაზე ფიქრიც ჭკუაზე შემშლის,
ღმერთმა ნუ ქნას და გამხელაც მიჭირს.

ო, ჩემო ბავშვო, მაგ თვალებს გარდა
ვერ დავუჯერებ ვერავის თვალებს,
ვეღარ ვენდობი ვერც ვერვის ღიმილს,
ვერც ვერვის ჩურჩულს, ვერც ვერვის ალერსს.

ყველაზე უფრო მე შენი მ ჯ ე რ ა,
შენ მინთებ გულში იმედის კოცონს,
არც ერთი სიტყვა არ გითქვამს ჯერაც,
რომ ჩემს თვალებში არ შეამოწმო.

ბედნიერი ვართ ჩვენ ჩ ვ ე ნ ი ბედით,
სიშორის სევდაც ჩვენ უკვე ვძლიეთ...
მე რომ ამქვეყნად არ ვიყო შენთვის,
შემეცოდები რატომღაც ძლიერ;

რადგან შენს მოვლა–პატრონობაში,
(სიყვარულიც რომ ეფიცათ ბევრი),
ბედ–იღბალს შენსას, სათუთო ბავშვო,
ვერ მივანდობდი ჩემს გარდა ვერვის.

შენ ჩემი ნახვა ყოველ წუთს გინდა,
გინდა, სუნთქავდე ჩემს შორიახლოს,
ვერ დაიძინებ იმ ღამით მშვიდად,
ერთი საღამოც რომ ვერა გნახო.

და მთელი ღამე ვით საყვედური, – 
რაღაც უცნაურ ტკივილის მჩენი,
შვებას არ მომცემს მაგ თვალთა მდურვა,
არ მომასვენებს ჩურჩული შენი...