ამოსული ცეცხლის სითბო გარემოს ხვდა შემდგომ თვალსა

მისი სხივთა ქანდაკება დროს ამშვენებს ერთობ მალსა

მდელოს,ხეებს ცოცხლად მარებს,აწვდის თვით სიცოცხლის წყალსა

ცაზე უცბად ამობრწყინდა,თვით ვუმზერდი ღვთიურ ძალსა

აღმოსავლეთის კიდეზე,ჯერ არ ჩანდა ოქრო მრგვალი

მისსა დიდსა სიდიადეს მოეყვანა დილა მკრთალი

ცის იმ მხარეს ვუმზეროდი,არად ჩანდა სხივგამქრალი

ერთობ მყისვე ამოცურდა–ოქროს მეფე,მზე ჩამქრალი

როს გასწორდა ტვის ალაგას,სხივი სხივზე შეაყენა

აენთო და გაგულისდა,ცეცხლსა მადლი მიაყენა

ამგვარ დილის სილამაზემ თვალი მის კვალს შეადევნა

ცეცხლის შუქი მძლავრად ენთო,ღაწვზე იწყო ცრემლმა დენა

უფრო მძლავრად ამოვიდა ანთებული ღვთის ლამპარი

ქვეყნის სიცოცხლის აშუღი,ხალხის სანთელ–კელაპტარი

ბუნების და მიწის ძახილს უერთდება დიდ–პატარი

ფრინველები,მყინვარები–ყველა ლოცავს, ვინ სად არი...

                                     ავთანდილ ზერტელი....