ადამიანი როს იბადება

თან სდევს შობიდან სული ღვთიური

ხორცთან ერთდება ჟამთაცვალებით

მისი მგრძნიბარე სულის დღიური

სიჭაბუკიდან იგი იფრქვევა 

გარემოს ამცნოს ხმა ზეციური

დრონი აღწევენ მის შემეცნებას

აწმყოს არ ძალუძს მადლი მზიური

ადამიანი იყო,წავიდა 

სხვამ დაიკავა მისი ადგილილი

მიჰყვა ცხოვრების გზების დინებას

ვინ აღასრულა გულის წადილი

ბევრს გაუვლია ამქვეყანაზე

ბევრი არ ახსოვთ მიწად შექმნილი

რჩეულს თუ შეხვდა ყოფასთან ბრძოლა

ის სახელია ღვთისგან შექმნილი

არ ქონება ღმერთთან გადის

არ ცოდვა და არ ცოდნაო

პატიოსნად სიარული

ღმერთის წილხვედრთან ცხონდაო

სიყვარული ცას ვიდოდა

გზა მისი თან დაჰქონდაო

ღვთისნიერსა გასატანი

ქვეყნად მარად გაჰქონდაო

ჩემი ლექსი ციდან მოდის

ღმერთის მადლით იწერება

სული მღერის,გულის ძახილს

სათნო გრძნობით ეფერება

სიხარულს და დამწუხრებას

კალმის ძალით ეჩვენება

სულსა როცა მოესურვოს

ჩანგის ხმზე ემღერება...

                                 ავთანდილ ზერტელი...