სიკვდილი შავ კაბებს ღიმილით არიგებს

  გაშავდა მამული, ცის კიდეც გაშავდა,

მეც, ძაძით მოსილი ამ მიწის შვილი ვარ,

ცოდვით და ღალატით იმდენი დაშავდა,

მუხლებზე შემდგარი, გოდებით ვტირივარ.

 შავ კაბებს კალთებზე საფლავთა მტვერი აქვს,

რომ არა სანთლები, სამყარო ბნელდება

შენ ჩემო სამშობლოვ,

რა მუქი ფერი გაქვს, ბევრდება,

დარდი და ვარამი ბევრდება.

 სიკვდილი შავ კაბებს ღიმილით არიგებს,

ქალების თვალებში გამკრთალა ნათება,

ზურგი რომ ვაქციეთ ყველაფრის გამრიგეს,

ცოდვების სანაცვლოდ, ქვეყანა შავდება.

 შეხსენით შავ კაბებს უფერო ღილები,

შენც ღამევ უკუნო, ოდესმე ინათე,

 და მკერდი რომელმაც გაზარდა გმირები,

მოჰფინეთ, სამადლოდ, მოჰფინეთ სინათლე.

 გაშავდა მამული, ცის კიდე გაშავდა,

ტაძრები გლოვობენ მდუმარე ზარებით,

ღალატით, დაცემით იმდენი დაშავდა,

თავად ღვთისმშობელიც შევმოსეთ შავებით.

 ცოდვების სეტყვაა, გოდების ქარია,

ცრემლიან მანდილებს იხვევენ დედები,

მოგვხედე, მოგვხედე წმიდაო მარიამ,

შეგვინდე, შეგვინდე ამდენი ცხედრები.