ესმერალდა

ოქტომბერივით სავსე გაქვს მხრები,

ვერ მოგაყარე ყვავილთა წყება,

მე ყოველ ზამთარს უშენოდ ვხვდები

და გული ათას რამეზე მწყდება.

გარეთ ქარია, გამიღე კარი,

ვიცი ძნელია მე ესეც მესმის

და თოვლი შენი შეშლილი ქმარი,

საცაა მოვა და გუნდას მესვრის.

მზე უდედმამო ბავშვივით მიმზერს,

ღვინის ჯამივით წრიალებს მთვარე

მე თავბრუს მახვევს და ჭკუას მირევს,

შენზე ფიქრები თოვლი და თვალებს.

აწყდება ცრემლი ადნება წვიმა

და ისე როგორც დიდი ხნის წინათ,

ვუყვარვარ სანთლად ჩამოქნილ ქალებს,

ახლა როდესაც სიზმრებს ვალაგებ,

ვით ჩემს ოთახში დაგროვილ ნივთებს

შემოაფრინდა ცისკარს მამალი,

როგორც სიცივე დახეთქილ ფილტვებს.

რამდენი რამე დამრჩა სათქმელი,

არ მახსოვს როდის დავკარგე სმენა,

ცაზე მინთია შენი სახელი

გულს წმინდანივით შემორჩა რწმენა.

სული გაექცა ცას და ორმოებს,

ღვთისმშობლის ხატთან იწვნენ ვარდები

და სევდით დაღლილ კვაზიმოდოებს,

ელანდებოდათ ესმერალდები

გარეთ ქარია, გამიღე კარი,

ვიცი ძნელია მე ესეც მესმის

და თოვლი შენი შეშლილი ქმარი,

საცაა მოვა და გუნდას მესვრის.

                                          ოთარ ფალიანი 2012 წ.