დუმილით გავყურებ შენს შორ ნაპირებს,
რა დრო და მიზეზი მე შენთან მაშორებს.
ქარივით მოვყვები შენს ნატვრას, შენს ფიქრებს,
დიდი ხნით უნახავს მწარედ რომ მატირებს.

რა შეცვლის შენს სუნთქვას, შენს ცას და ზღვის კიდეს,
მთის კალთის უბეში გამოშლილ ზღვის პირებს.
საფიცარ ქალწულის მარადმწვანე რიდეს,
აფხაზი რაინდი ვემთხვევი შენს კიდეს.

ყრმა გატყორცნილი ვნატრულობ შენს უბეს,
შენს უფერებლად გული ვეღარ მიძლებს,
ნეტავ ვინ მიმღერს ნანას მეგრულს ძველს,
შენებრ დედობას სხვა ვინ დამიპირებს.

სიზმრადღა ვხედავ ჩემს ძირს, ჩემს ბუდეს,
ბუნდოვნად ვლანდავ გარდასულ დღეებს,
ჩემს ტკბილ წინაპრებს, ჩემს მზრდელს, ჩემს ფესვებს,
ვინ დაიტირებს, ვინ მოიგონებს.

ჰე დედავ ჩემო, შენ აფხაზეთო,
მოგძახი შორით, მონატრულს ერთობ.
მე მოვალ შენთან, დედა შვილს ეტრფოს,
მანდ დაბრუნება ღმერთს შევავედრო.

                                             ელფი.04.03.2013