სარკმელს მიღმა ღამის წყვდიადს

შევყურებ და მიკვირს

ზეცას თვალი დაუხუჭავს

გული არ აქვს ფიქრის

არც მთვარეა,არც ვარსკვლავი

მე ვის ვესაუბრო

ჩემი გრძნობა სევდა, დარდი

ეჰ...ვის გავუმხილო

ჩვენთან ღამე ლამაზია

ზეცა ბრწყინავს თითქოს

ვარსკვლავებში მოელვარე

მთვარე მასთან მიხმობს

მე ჩემს სათქმელს ვეუბნევი

მდუმარებით მისმენს

–აქ გამქრალა,მემალება

ნაწყენია თითქოს

მეკი  მასთან მენატრება

ტკბილად ვისაუბრო

რომ ჩვენს შორის საიდუმლო

არასდროს არ იყო

მიყვარს მთვარე, ვარსკვლავები

გულს მიხარებს ვფიქრობ

ცისკრის ვარსკვლავს ვეგებები

ცა მიღიმის თვითონ

დღისით მზე რომ გაიღვიძებს

ალიონზე ვხვდები

სხივებს გულში ჩავიხუტებ

გაყინული ვთბები

–ღმერთო ყველას მიანიჭე

წრფელი სიყვარული

მოაცილე სევდა,დარდი

–მიეც სიხარული

მე ჩემს მამულს ვეფერები

საქართველოს მთებს

ვადღეგრძელებ ჩემს სამშობლოს

–და ერთიან ერს...

                                   მაიკო    2011 25.10 (ანკარა)