იცი, ვბრაზდები, მაგრამ ატარებ.

შენ არ განაღვლებს მე რას ვატარებ.

გული დამწყდება, მაგრად მანანე.

ისევ გიყვარვარ მე არ მანაღვლებ!

ცრემლი რომ გცვივა ჩემზე ფიქრებში.

მე დროს ვატარებ,ცეკვით ვიღლები,.

ნომერს რომ კრიფავ კანკალებს თითი,

მეკი ვერთობი არავარ ფლიდი.

დრო უფრო გადის, მით უფრო მნატრობ.

მაგრამ ხვდები რომ უკვე სხვა მათბობს.

გულდაწყვეტილი ჩემზე ფიქრს ვერთმობ,

მაგრა  ხვდები რომ მე უკვე ვერგრძნობ.

ასე ცრემლებით შენ იწყებ წერას,

მაგრამ ლექსებში რითმა არ ჯდება.

როცა დამკარგე შენ მიხვდი ფასი

და შენ დაკარგე ცხოვრების არსი.

როცა შენ გხვდები ისევ მიღიმი

მე მეცოდები ძალით იცინი.

შენი ბრალია რომ დარჩი კენტად

ვეღარ შეძელი კვლავ გევლო სხვებთან!

უბრალოდ მიხვდი რომ დარჩი მარტო

შენი ტკივილი მეგობრებს ართობს.

ასე დაკარგე ცხოვრების არსი

კვლავ ჩემზე ტირი მე კი ვარ სახლში.

რაც დრო გავიდა მითუფრო ნებდები,

და ყველაფერი ასახე ლექსებში.

მაგარ უნიჭო პოეტის აზრი

კვლავ გული გტკივა,რომ გტანჯავს აზრი.

მთელი ცხოვრება ჩემზე ფიქრს უნდები !

და შეცდომაშიც მითუფრო რწმუნდები.!