ლურჯი მონასტერი

მდუმარე ალვებში

ლურჯი მონასტერი

დგას გაუქმებული, ხავსიან კარებით.

ჩავუვლი მწუხრისას

და ცით მონაბერი

უცებ ჩამესმება გუგუნი ზარების.

თითქოს ცოცხლდებიან

ლანდები წარსულის,

სანთლების ციმციმით მოდიან შორიდან.

გაარღვევს სიბნელეს

და თეთრი ასული

მაცხოვრის ხატის წინ ყვავილებს მოიტანს,

და მესმის ზამბახთა

შრიალი საამო,

ეს უცხო ასული ცას შესთხოვს ვედრებით:

- მტერმა ვერ დახაროს

ქართველთა ალამი

სიმღერით დაბრუნდნენ გულლაღი მხედრები,

და მესმის ზამბახთა

შრიალი საამო,

ო, ეს ხმა გულს ნეტარ

ოცნებით აღანთებს.

იქნება ამდგარა თვით

მეფე თამარი

და საქართველოსთვის ტკბილ ლოცვას ღაღადებს…

იქნება მრისხანე

ბრძოლების გუგუნი

მის მყუდრო აკლდამის ბურუსშიც შევიდა,

სულმნათის თვალებმა

გაჰკვეთეს უკუნი

და ვარსკვლავებივით დაგვადგნენ ზევიდან,

მაღლდება,

ნათლდება ლურჯი მონასტერი,

იღება ალმასის სამმაგი კარები

და სივრცეს ედება

ზეცით მონაბერი

ღვთიურ გუგუნი შორეულ ზარების.

                                     იოსებ   ნონეშვილი

აჰა, ღიაა კარი ტაძრისა! 

აჰა, ღიაა კარი ტაძრისა,
ოდეს ხავსიან კარად ქცეული.¹
აღარ ჩაუვლის პოეტი მხოლოდ,
დგება ბარძიმთან გახარებული.

აჰა, ტაძარი ფრესკებით სავსე,
უწინ გამქრალებს² შვილებად ექცნენ.
რამდენი ალბათ აქ განწმენდილა,
როცა სიტყვატკბილს³ გულით გაეცნენ.

აჰა, მართალი მრწამსის წარმოთქმა
იქ მყოფ გულების ამოთქმით სხივობს.
ღვთისმსახურებით ნაკვები გული
უსისხლო მსხვერპლის⁴ შეწირვას ცდილობს.

აჰა, ლურჯფერის ეს მონასტერი
მადლმოქმედებით პოეტს ახარებს.
ოდეს ქცეული სხივგრძნობა სევდად
დღეს აღარაა და შენც გახარებს...

და შენც გახარებს, მჯერა, იოსებ,⁵
ლურჯ მონასტერის კარღიაობა.                                                          უწინ შენც გახსენ გულით⁶ ეს კარი,                                                    კარი-ქრისტე და მადლიანობა...

მადლიანობა შენშიც ფენილი
ცოცხალი ტაძრის⁷ იმედათ ენთო
და სანთელივით იყო ტაძართან,
თაფლიდან გრძნობა ლექსად აგენთო.

და წუხდი, ალვავ,⁸ ტაძართან მდგომი
და სხვა ალვებიც⁹ იდგნენ მდუმარედ;
ფოთოლშრიალით¹⁰ იმედად მდგომნი,
ლოცვად რხეულნი, მაგრამ მდუმარედ.

აჰა, დღეს აღარ მდუმარებს ალვა,¹¹
ისმის ზარის ხმა სულთა ქადაგად,
ღვთისმსახურებით ტკბილხმიანობა...
აჰა, მღვდელი დგას სიტყვის¹² ქადაგად.

აჰა, ღიაა კარი ტაძრისა,
ოდეს ხავსიან კარად ქცეული.
აღარ ჩაუვლის პოეტი მხოლოდ,
დგება ბარძიმთან გახარებული.

                                  29.08.13წ.
                              მამუკა თეთრაძე

¹ იესო ქრისტე, რომელიც ბევრმა მიივიწყა. 
² “გასულ საუკუნეში სხვა ტაძრების მსგავსად
კირით კი არ შეათეთრეს, ზეთის საღებავით
გადაღებეს, რამაც კედლის ძველი მხატვრობა
ერთიანად გაანადგურა. კედლები ჩამოიფხიკა,
გაჯით შეილესა და მოხატვა ისე დაიწყო“(იხ.
გაზეთი: 24 საათი-ჯი).
³ ღვთის სიტყვას, იესო ქრისტეს.
⁴ კაცთა მხრიდან უსისხლო „მსხუერპლი
ღმრთისაჲ არს სული შემუსრვილი, გული
შემუსრვილი და დამდაბლებული ღმერთმან
არა შეურაცხ-ყოს“(ფს.50,19), ხოლო კაცთა
ხსნისათვის შეწირული მსხვერპლი არის იესო
ქრისტე, რომელსაც ვეზიარებით კიდეც
ბარძიმიდან.
⁵ პოეტი _ იოსებ ნონეშვილი (1918-1980 წწ.).
⁶ გულშემატკივრობით.
⁷ ცოცხალი ტაძრის - თვით იოსებ ნონეშვილის და სხვა გულშემატკივართა.
⁸ პოეტო იოსებ.
⁹ მჯერა, სხვებსაც შესტკიოდათ გული, მაგრამ
ლექსად ვერ გამოთქვეს წუხილი და იმედი.
¹⁰ თავიაანთ თავში ლოცვით,
მადლმოქმედებით.
¹¹ აღარ წუხს, რადგან ტაძარი ღიაა; თუმცა
ადამიანი ყოველთვის უნდა განიცდიდეს
საკუთარ ცოდვებს, მარხულობდეს და
ლოცულობდეს...
¹² ღვთის სიტყვის, იესო ქრისტეს
მქადაგებლად.