ორბელიანი ლუდოვიკო მეთოთხმეტესთან

     ალოდინეს და... მეთხუთმეტე კაცად შევიდა,

     ცამეტი ლუდოვიკო კედლიდან იყურება,

     ციცას ეფერება ლუი მეთოთხმეტე,

     ხალხს ხმა დაუკარგა მეფის სიყრუემა-

     მეფეს ხალხზე უფრო კატა ეცოდება...

     ხელმწიფემ საბას ნაუბარი მოისმინა რა,

     ოჰ, ოჰ... ოჰ-ო თქვა და თითქოს კიდეც ინანა,

     მაგრამ ამითი არაფერი გამოვიდა რა...

     (საბას ხმა როდი წააგავდა კნავილს კატისას)

     რაც შეიტანა - ისევ ის გამოიტანა

     იმ სახელგანთქმულ ვერსალიდან ელჩმან ქართლისამ.

     -წვიმა არ არის!-

     საბას კაბა დაუსველა რამ?!

     -თოვლი არ არის!-

     საბას თავი გაუთეთრა რამ?!

     -ყინვა არ არის!-

     სულხან-საბას აკანკალებს

     - რამ დაასველა?!

     - რამ დაათეთრა?!

     - რა აკანკალებს?!

     საქართველოა მისთვის: წვიმაც, თოვლიც და ყინვაც!

     ...მზე ეთხოვება ალბათ, ახლა ტურფა ტანძიას...

     ეს სიცხადეა სულხან-საბავ, თუ ფანტაზია?!

     დედის ცრემლები ყაყაჩოს და ბალახებს აწვიმს,

     ალვის ჩეროში სტირის დედა შვილს მოტაცებულს,

     სტამბოლში შვილი დედას სტირის - ჰყიდიან ყმაწვილს

     (სჭვრეტენ ჯვარის წინ წმინდა ნინოს, მუხლზე დაცემულს)

     რამდენს აფასებ მაგ პატარას?- ჰკითხა სპარსულად

     საბამ სპარსელს და მოუთმენლად ელოდა პასუხს...

     უი, ქართველი მეგონა და სპარსი ყოფილა!-

     წარმოსთქვა ბალღმა - ყური მოჰკრა რა საბას სპარსულს.

     არა, პატარავ, ქართველი ვარ, ქართველი გესმის?!

     საბას ცრემლები მოეძალა - ატირდა კაცი,

     თავის ბალღობა გაახსენდა, თავის ტანძია.

     ვით ეს ყმაწვილი, საქართელოც -ასე მცირეა,

     საქართველოსაც, ვით ამ ყმაწვილს ასე ჰყიდიან...

     საფრანგეთს ვთხოვოთ, გვიშველისო - სასაცილოა!

     შენი ვახტანგი ლუდოვიკოს ფეხზე ჰკიდია...

     ასე ფიქრობდა სულხან-საბა ხელჯოხიანი...

     მხარდამხარ საბას ის პაწია ბიჭი მოსდევდა...

     მოგწყინდა განა უნაყოფოდ, ელჩო ყიალი?!

     გულს ნუ გაიტეხ! - მუხა კვლავაც შეიმოსება!

                                                                          მუხრან მაჭავარიანი