დროზე ვდარდობდი მე დღიდან დღემდე,

შენს სიყვარულზე დავწერე ლექსი, 

მუდამ ვფიქრობდი რა უნდა მეთქვა,

რომ დამეწერა ათასი ტექსტიც...

მწამდე მე მუდამ დროის სისწრაფის,

არ დაგვინდობდა არცერთ ჩვენთაგანს,

მწამდა, ოდესმე მე სიტყვა "გახსოვს" 

შენ ერთს გეტყოდი, არვის შენს გარდა...

გავიდნენ წლებიც, ახლა სიცივეს

ერთად გავურბით და ხელებს ვითბობთ,

ახალგაზრდობის ნაცნობი სივრცე

წარსულში დარჩა და ხელებს გვითბობს...

გადმოწვდა ძველი ტრფობის ქარცეცხლი,

გზას შემოდგომის ეს შეამოკლებს,

როგორც ყოველთვის კვლავაც მას ვებრძვით,

არ დაგვაშოროს განგებამ ფერებს..

ათასჯერ გავლილ ქუჩებს მივყვებით,

მე, შენი ხელი და წლების სითბო,

დრო იმ კაცს მართლაც ვერ დაიმონებს,

ვისაც ამ სითბოს შეგრძნება ერგო...