სონეტი N1
მე რომ ვერ შევძლო გაგისწორო თვალი თვალის წინ,
რომ არ შემეძლოს შემოგკადრი სიტყვა გრძნეულად,
მე რომ ვერ შევძლო მოვისმინო გალობა შენი,
ძალა წამერთვას, დავიფერფლო ვითამც ფენიქსად,
რომ ვეღარ ვნახო სახიერო შენი ფერფლის თვალები,
რომ ვეგარ ვნახო დაჩოქილი მათი ცეცება,
თუ ვერ შევიგრძენ გატაცებულ ფიქრთა ფერები,
სულ დამითმია სატანისთვის ჩემი ვედრება....
რომ ვეღარ შევქმნა მხოლოდ შენთვის სულის ჰანგები,
რომ ვეღარ შევძლო დავიშალო გრძნობა ფრაზებად,
თუკი არ ძალმიძს რწმენა,მრწამდეს ისევ მითების,
შენს როიალზე შევსისხლხორცდე უკვდავ ნოტებად..
ძვირფასო გწამდეს შევიქმნები შენთვის სინათლედ,
შენი სარკმლის წინ გარდავიქმნა უჭკნობ ტირიფად,
ღამის ნიავი წაგიკითხავს ჩემს ობოლ ლექსებს,
და მე დავრჩები შენში ჩრდილი ან მოგონება..
ეს ჩემი ფუნჯი კვლავ მოხატავს შენს წმინდა ბაგეს...
და ეგ პორტრეტი ჩაიღვრება ჩემში უხრწნელად...

LuCy 2012წ. ზამთარი

სონეტი N2
ვერ შევედრები სიმამაცით მე იმ დიაცებს,
რომელნიც თავის ტრფიალებას ჩადრის ქვეშ ფარავს
და სულში ჩაშლილ, ჩამოფრქვეულ გრძნობა, იარებს
თავს უყრის გულში და მდუმარე სამარეს ატანს...
ვერ შევედრები, რადგან გრძნობა ხელებს არ მალავს,
რადგან სურვილი სიამაყეს ჩრდილივით ადგას,
რადგან აღარ მსურს ავეფარო მფარველის კალთას
და დავემონო ადამიანურ სინდისს ან კრძალვას...
წუთები აღარ ელოდება აწ გასულ წამებს,
და აღარც მე მსურს დაველოდო ჭაღარა ეროსს,
ჩამოეძინათ გახელებულ ზურმუხტის ჭადრებს
ჩამოეკიდა მძორი სულის ჩამომხმარ ღეროს...
მაგ სინატიფეს ვერ წალეკავს ვერც დრო , ვერც ცელი
კალმით დავიცავ ! ფარით დავიცავ ! დავიცავ ცრემლით,
ვერ შეეხება შენს სიწმინდეს ბრჭყალები მხეცის,
თუნდაც სხეული დაიფერფლოს სიმწარით ცეცხლის..
არ აიშლება ამ მიწიდან სახელი წმინდა,
მანამდე, სანამ ჩამოიშლება საათში ქვიშა...

LuCy 2012წ. გაზაფხული