უბრალოდ შევყურებ მთვარეს და
მახსენდება ღამე ის ოცნებებით
 სავსე ღმერთმა რომ მარგუნა
კვლავ მე,ფიქრი მტანჯველთა
სულში მალული,რომ დაიღვარა
სადღაც წარსულში ნეტავ მეღირსოს
იმ დროინდელი დროის ან წუთის
აწ დაბრუნება,როცა გვებრძოდა დიდი
იმპერია და ივსებოდა
მიწის ხნულებით დიდი შენობა,
იკარგებოდა სიხარულის ბედნიერი
წუთები,ნეტავ ოდესმე თუ
დავბრუნდები ჩემი სოფლის
ბუდეში, იმ ადგილას ლამაზ
მდელოზე,რომ გავდიოდი
საღამოს ბექობზე,სოფლის
ქალები,ლამაზ კაბებით
იყურებოდნენ ცალი თვალებით,
მე მიხაროდა მათი ყურება
შემოხედვა და მათი პურობა
მივიხაროდი მე იმ სოფელში
სადაც ბუნება ლაღი ფერებით,
იმოსებოდა მუდამ ელფერით,
იტვირთებოდა კარგი ნაყოფით
ვენახებით და ლამაზ ვარდობით,
ეხლა ჩაიმსხვრა ის სიხარული
არ დაბრუნდება ჟამი სოფლობის
იქ რომ ოდესღაც მართლა
ვცხოვრობდით,  სიტყვები
მხოლოდ ფუჭად მიდიან
არცერთი წამი აღარ მიცდია არც
დაბრუნების ფიქრთან მიცდიან
მხოლოდ ვოცნებობ,იმ ადგილს
მუდამ, ჩუმად შევეხო თვალებით
მუხას,სადაც ვიყავით ზაფხულში
სტუმრად,ფეხდაფეხ კვალად
დავდევდით შარას,გადავივლიდით
ველებს და ტაძარს,დაბრუნების
და არ დაბრუნების,იმედი
გაწყდა აღარ მაქვს ძალა
არ მესმის არსთა სიჩუმე
მყართა,მე ამ სიჩუმემ
მასწავლა განცდა.