კაცი ბჭობდა ღმერთსა ეცინებოდა
დროის სივრცე მისკენ ეფინებოდა
კაცს იმედის ფიქრი ენიჭებოდა
წყლისფერ ეშმაკს არსად ეძინებოდა
ღერთი წუხდა, რად არ მალავს გულისთქმას
ვის, ვის უმხელს რად ენდობის გულით ქვას
სად წერია, კაცმა გული თქვას
რად აჰყვების ცრუ გერემოს სულის ხმას
როგორიც არს, მას ჰგონია ყველანი
ყოველს სურდეს კარგით ცუდის ძლევანი
ყოველს ჰქონდესსხვის გულის ტევანი
ყოვლის რჩევა იყოს სათნო რჩევანი
დაიხსომე, ჩემო კარგო ძმობილო
ქვეყნის ხალხის დარდით ამოვსებულო
მეგობრისთვის მუდამ თავად ვნებულო
ტრფობით მწვარო, გრძნობას ადევნებულო
რუსთაველის ცრემლით ცამდე ასულო
სამშობლოდან შორეთს ტრფობით წასულო
ისევ ტრფობით გულზე დანა დასმულო
ლექსის ეშხით სიყვარულის ღრმა სულო
შენი გრძნობა–ვარსკვლავ–მთვარის სადარი
შენ ხომ იცი, ქვეყნად ტრფობა რად არის
ღმერთმა იცის, შენი გული მზად არის
ის გიამბობს შენი გული სად არის
დაიჯერე, მას ნუ ეძებ, იცოდე
ვგრზნობ და გითხარ, ვგონებ მით შეგიცოდე
ეს ისმინე, ბოლოს რაც გსურს–მიწოდე
თვისით მოვა ბედი, რაც უნდ იწვოდე....

ავთანდილ ზერტელი...