მე ჩემს ცხოვრებას ლექსში ვამზევებ

და დუმილით ვწერ, მაგრამ არ ვმალავ;

სევდა ტკბილია თავს არ ვაბეზრებ

და გრძნობავ ჩემო მე არ დაგმალავ.

შენ ცხოვრებაში მხოლოდ ხარ თეთრი,

ხან „მზეს“ ირეკლავ, ხან „წვიმა“ გალპობს;

გრძნობავ იმედით თეთრი ხარ თეთრი

და სევდა შენი გულშივე გალბობს.

მერე რა მოხდა ის თუ არ მოხდა,

რაც მე მინდოდა გული რომ მთხოვდა;

მე ისევ ვცოცხლობ გრძნობა არ მოკვდა,

ტყვია კი მომხვდა მერე რა მოხდა.

მე არ მჭირდება ღვინით ლოთობა,

მე სიყვარულით დათრობა მინდა;

მერე რა მოხდა თუ დღეს მოთოვა,

მე სიყვარულში მარადის მინდა.

წუთისოფელში წვეთი ვარ მხოლოდ

და ავორთქლდები როცა იქნება;

ღმერთო მაცხოვნე მე სიყვარულით

როცა  სული კვლავ ხორცთან იქნება.

                   18.03.12წ.

               მამუკა თეთრაძე