მე დავიბადე იმ სამშობლოს, იმ ქვეყნის შვილად,
სადაც ხარ-ჯიხვი კლდის ქიმებზე რქებით ჰკიდია,
მე დავიბადე იმ სამშობლოს, იმ ქვეყნის შვილად,
სად უფიქრელად ქალებიც კი ომში მიდიან.
მე დავიბადე იმ სამშობლოს, იმ ქვეყნის შვილად,
სადაც ტარიელს რუსთაველი კალმით ხატავდა,
სადაც შავ მიწის ერთი გოჯიც ფასობდა ძვირად,
სადაც ვაჟაის ტურფა ია გრძნობით აყვავდა.
მე დავიბადე იმ სამშობლოს, იმ ქვეყნის შვილად,
სადაც ტაბიძეს შეღამების ქნარი ატკბობდა,
სადაც ილია იღვრებოდა სჯა-საქმე-ფიქრად
და საქართველოს ჟამ-მომავალს სისხლით აწრთობდა.
მე დავიწვები იმ ქვეყნისთვის მოდებულ ალით,
სადაც გერგეტზე ღრუბელთ ზემოთ რეკენ ზარები;
თუ გინდ მოდით და რამდენჯერაც გინდათ მომკალით,
საქართველოსთვის იმდენჯერვე დავიბადები!!!
                ~ბ.ბ.~