ცის ღვთაებრივ სასუფეველს იწყეს რეკვა ზარებმა

საფლავები შეარყიეს წინაპარი ძვლის ძალებმა

ცრემლი ღვარეს,ლოცვა იწყეს დიად კლდეთა სალებმა

ვაი ნანა წამოიწყეს ავ–ბედობის ხანებმა

ის ვაჯკაცი შევარცხვინე,ვინც სათქმელი არა თქვასო

ვინც გულისთქმას უღალატოს,აჰყვეს სხვისა ფეხის ხმასო

ვინც თავისი გასატანი დაულოცოს ყოვლად სხვასო

ვინც სამართალს გადავიდეს,უთვალთმაქცოს ღვიძლსა ძმასო

კვლავ შეიპყრეს ამირანი სასთუმალზე მთვლემარეო

საგულედან ამოგლიჯეს ცხელი გული მგზნებარეო

წმინდა ხატი შეუბღალეს,მოყვასისა მგრძნობარეო

ძმანი მისი მოექციეს ვითომც არას მცნებარეო

ისევ ისე გაიყიდა სამართალი სიზმრებზეო

ცოდვა–მადლი დატრიალდა ღვთისმშობელის წილხვედრზეო

ძმამ ძმას სისხლი ანთხევინა გამწვანებულ მინდვრებზეო

ჩონგურს სხვანი დაპატრონდნენ,ხელი ჰკიდეს სიმებზეო

ყოვლად წმინდაო მარიამ,ქართლს მოეც მზისა დარია

ძმამ ძმასა ხელი დარია,იღვრება სისხლის ღვარია

ბაღში მოსულა ნარია,ვინღა თქვას კვლავ ბაღნარია

ბულბულს არგუნეს გალია,უბოძე ყვავილნარია

ღვთისამსობელო მარიამ,მუხლმოდრეკით შეგთხოვ ძალიან

იხსენი შენგან რჩეულნი,ღვთისკურთხეულნი არიან

ნუ გაუთებნებ მომავლად შავ–ბნელ დღიანს და ქარიანს

ნუ დაუღუპავ მამულსა,მადლიანსა და გვარიანს...

                                          ავთანდილ ზერტელი...